کاربر عزیز نسخه جدید واژهیاب در دسترس است. در تاریخ ۳۰ اردیبهشت فعالیت این نسخه از سایت متوقف خواهد شد و نسخه جدید جایگزین میگردد. اگر از دفترواژه استفاده میکردید لازم است از آن بکاپ تهیه فرمایید چرا که این مورد به نسخه جدید منتقل نخواهد شد.
خطای سرور
متأسفانه سرور با خطا مواجه شد. مشکل را بررسی میکنیم و به زودی حل خواهیم کرد.
دبص پیدا نشد!
- از درستی املای واژهٔ نوشتهشده مطمئن شوید.
- شکل سادهٔ لغت را بدون نوشتن وندها و ضمایر متصل بنویسید.
- این جستوجو را در فرهنگهای دیگر انجام دهید.
-
جستوجوی دقیق
-
دبص
لغتنامه دهخدا
دبص . [ دَ ب َ ] (ع مص )زیاد شدن چربی . (ناظم الاطباء). || درخشان شدن زره . (زوزنی ). اما از منابع دیگر تأیید نشد.
-
واژههای همآوا
-
دبس
لغتنامه دهخدا
دبس . [ ] (اِخ ) المطران یوسف بن الیاس بن یوحنا الدبس . متولد به سال 1833 و متوفی بسال 1907 م . (1249 - 1325 هَ . ق .) مورخ و رئیس اسقفان بیروت بود و بنیان گذار کنیسه ٔ بزرگی در سوریه و صاحب تصانیف و تألیفات بسیار که از آن جمله است : تاریخ سوریه از ...
-
دبس
لغتنامه دهخدا
دبس . [ دَ ] (اِخ ) دوس . نام گدایی زفت . نعت گدایی سمج که عباس نام داشت . نعت عباس نامی مثل در زفتی گدایی . مردی مبرم در گدایی : گفت خدمت آنکه بهر ذل نفس خویش را سازی تو چون عباس دبس . مولوی .رجوع به دوس و رجوع به عباس دوس و غیاث اللغات شود.
-
دبس
لغتنامه دهخدا
دبس . [ دَ ] (ع ص ) سیاه از هر چیز. (منتهی الارب ). هر چیزی سیاه .
-
دبس
لغتنامه دهخدا
دبس . [ دَ / دِ ] (ع اِ) گروه مردم . (منتهی الارب ). جماعت بسیار از مردم .
-
دبس
لغتنامه دهخدا
دبس . [ دِ ] (ص ) دبش . گس . رجوع به گس شود.
-
دبس
لغتنامه دهخدا
دبس . [ دِ ] (ع اِ) ملاس . شیره ٔ قند. شهد. (دزی ج 1 ص 423).
-
دبس
لغتنامه دهخدا
دبس . [ دِ / دِ ب ِ ] (ع اِ) دوشاب خرما. (منتهی الارب ). دوشاب خرما را گویند که آتش ندیده باشد. (برهان ) (لغت محلی شوشتر). شیره ٔ خرما. عصاره ٔ رطب ناپخته . (بحر الجواهر). صاحب اختیارات بدیعی گوید بپارسی دوشاب خرمائی گویند و بهترین آن بصری بود که آنر...
-
دبس
لغتنامه دهخدا
دبس . [ دِ ب َ ] (اِ) نام روز در فصیح زبان هندوان قدیم و نام آن در تداول دسس بوده است . (ماللهند بیرونی ص 182).
-
دبس
لغتنامه دهخدا
دبس . [ دُ ] (ع ص ، اِ) ج ِ ادبس . (منتهی الارب ). رجوع به ادبس شود.
-
دبس
لغتنامه دهخدا
دبس . [ دُ ب َ ] (ع اِ) (دری ...) آسمان را وقتی گویند که مستعد باران باشد. (منتهی الارب ).