کاربر عزیز نسخه جدید واژهیاب در دسترس است. در تاریخ ۳۰ اردیبهشت فعالیت این نسخه از سایت متوقف خواهد شد و نسخه جدید جایگزین میگردد. اگر از دفترواژه استفاده میکردید لازم است از آن بکاپ تهیه فرمایید چرا که این مورد به نسخه جدید منتقل نخواهد شد.
خطای سرور
متأسفانه سرور با خطا مواجه شد. مشکل را بررسی میکنیم و به زودی حل خواهیم کرد.
پیشاب پیدا نشد!
- از درستی املای واژهٔ نوشتهشده مطمئن شوید.
- شکل سادهٔ لغت را بدون نوشتن وندها و ضمایر متصل بنویسید.
- این جستوجو را در فرهنگهای دیگر انجام دهید.
-
جستوجوی دقیق
-
پیشاب
فرهنگ فارسی عمید
(اسم) ‹پیشآب› pišāb = ادرار
-
واژههای مشابه
-
پیشاب راه
فرهنگ فارسی عمید
(اسم) (زیستشناسی) pišābrāh لولۀ ناقل ادرار از مثانه به خارج که در مردان از آلت مردی رد میشود.
-
جستوجو در متن
-
گمیزراه
فرهنگ فارسی عمید
(اسم) (زیستشناسی) [قدیمی] gomizrāh پیشابراه.
-
میزراه
فرهنگ فارسی عمید
(اسم) ‹میزهراه› [قدیمی] mizrāh محل عبور ادرار از مثانه به خارج؛ پیشابراه.
-
پیشیار
فرهنگ فارسی عمید
(اسم)] ‹پیشار› [قدیمی] pišyār ۱. = پیشاب۲. قاروره که پیشاب بیمار را در آن کنند و نزد طبیب ببرند: ◻︎ بر روی پزشک زن میندیش / چون بود درست پیشیارت (لبیبی: شاعران بیدیوان: ۴۸۷).
-
گمیز
فرهنگ فارسی عمید
(اسم) [پهلوی: gamēč] ‹کمیز، گمیخ، چمیز، چامین، چمین› [قدیمی] gomiz شاش؛ پیشاب؛ بول؛ ادرار.〈 گمیز کردن: (مصدر لازم) [قدیمی] = شاشیدن
-
چامین
فرهنگ فارسی عمید
(اسم) ‹چمین، چامیز› [قدیمی] čāmin ۱. ادرار؛ بول؛ شاش؛ پیشاب.۲. غایط.۳. پلیدی.
-
زهراب
فرهنگ فارسی عمید
(اسم) ‹زهرآب› zahrāb ۱. [عامیانه] شاش؛ پیشاب.۲. [قدیمی] آب زهرآلود.
-
ادرار
فرهنگ فارسی عمید
(اسم) [عربی] 'edrār ۱. مایعی زردرنگ، مرکب از آب، اسیداوریک، نمک طعام، و املاح دیگر که از طریق آلت تناسلی دفع میشود؛ پیشاب؛ شاش.۲. [قدیمی] وظیفه؛ مستمری؛ مقرری.۳. (اسم مصدر) [قدیمی] ریختن.
-
شاش
فرهنگ فارسی عمید
(اسم) šāš ۱. ‹شاشه› (زیستشناسی) بول؛ پیشاب؛ زهراب؛ کمیز.۲. (بن مضارعِ شاشیدن) = شاشیدن〈 شاش زدن: (مصدر لازم)۱. شاشیدن.۲. (مصدر متعدی) نم زدن به چیزی: ◻︎ نشست و سخن را همی خاش زد / ز آب دهن کوه را شاش زد (رودکی: ۵۴۲).
-
توت
فرهنگ فارسی عمید
(اسم) [آرامی] ‹تود› (زیستشناسی) tut ۱. میوهای ریز، آبدار، و شیرین، دارای مواد ازته و مواد چرب و ویتامینهای B و C. ملین و پیشابآور است. تازه و خشککردۀ آن خورده میشود. خوردن آن برای مبتلایان به مرض قند ضرر ندارد. شیرۀ آن را هم میگیرند و شیرۀ توت...
-
آب
فرهنگ فارسی عمید
(اسم) [پهلوی: āp] ‹آو، او› 'āb ۱. (شیمی) مادهای مایع، بیطعم، بیبو، و مرکب از اکسیژن و هیدروژن با فرمول شیمیایی H۲O که در طبیعت به مقدار زیاد موجود است و سه ربع روی زمین را فراگرفته. در صد درجۀ سانتیگراد جوش میآید و در صفر درجۀ سانتیگراد من...