کاربر عزیز نسخه جدید واژهیاب در دسترس است. در تاریخ ۳۰ اردیبهشت فعالیت این نسخه از سایت متوقف خواهد شد و نسخه جدید جایگزین میگردد. اگر از دفترواژه استفاده میکردید لازم است از آن بکاپ تهیه فرمایید چرا که این مورد به نسخه جدید منتقل نخواهد شد.
خطای سرور
متأسفانه سرور با خطا مواجه شد. مشکل را بررسی میکنیم و به زودی حل خواهیم کرد.
فنائی پیدا نشد!
- از درستی املای واژهٔ نوشتهشده مطمئن شوید.
- شکل سادهٔ لغت را بدون نوشتن وندها و ضمایر متصل بنویسید.
- این جستوجو را در فرهنگهای دیگر انجام دهید.
-
جستوجوی دقیق
-
فنائی
لغتنامه دهخدا
فنائی . [ ف َ ] (اِخ ) دهی است از دهستان حومه ٔ شهرستان خوی در آذربایجان که دارای 261 تن سکنه است . آب آن از رودقطور و محصول عمده اش غله ، پنبه ، حبوب و هنر دستی مردم جوراب بافی است . (از فرهنگ جغرافیایی ایران ج 4).
-
فنائی
لغتنامه دهخدا
فنائی . [ ف َ ] (ص نسبی ) منسوب به فناء. || فانی شونده . (فرهنگ فارسی معین ) : جسد کثیف فنائی . (جامعالحکمتین ناصرخسرو).آن گفت این جهان نه فنائی است . سرمدی است این گفت کاین خطاست ، جهان را از او فناست .ناصرخسرو.
-
فنائی
لغتنامه دهخدا
فنائی . [ ف َ ](اِخ ) (میر...) از جمله ٔ شعرای سلطان یعقوب خان است ،و شخصی خوش طبع و خوش خلق بوده و این مطلع از اوست :من که از خود غیرتم آید که بینم روی اودیگری را چون توانم دید هم زانوی او؟(ازمجالس النفائس امیر علیشیر نوائی ترجمه ٔ فارسی ص 308).
-
واژههای مشابه
-
حسین فنائی
لغتنامه دهخدا
حسین فنائی . [ ح ُ س َ ن ِ ف َ ] (اِخ ) ابن شهاب الدین کازرگاهی هروی که در 874 هَ . ق . متولد شده . ملقب به کمال الدین بود و در دربار میرزا حسین بایقرا میزیست و کتاب «مجالس العشاق » را او در 908 هَ . ق . تألیف کرد و به نام حسین بایقرا نمود و در 1892...
-
جستوجو در متن
-
فنایی
لغتنامه دهخدا
فنایی . [ ف َ ] (ص نسبی ) فنائی . رجوع به فنائی شود.
-
کمال الدین
لغتنامه دهخدا
کمال الدین . [ ک َ لُدْ دی ] (اِخ ) حسین بن شهاب الدین ، متخلص به فنائی . رجوع به حسین فنائی و حسین طبسی و حسین گازرگاهی شود.
-
حسین طبسی
لغتنامه دهخدا
حسین طبسی . [ ح ُ س َ ن ِ طَ ب َ ] (اِخ ) کمال الدین بن شهاب الدین اسماعیل طبسی نیشابوری . متخلص «فنائی ». در 904 هَ . ق . بصدارت هرات منصوب شد. رجوع به حسین فنائی شود.
-
حسین بایقرا
لغتنامه دهخدا
حسین بایقرا. [ ح ُ س َ ن ِ ق ُ ] (اِخ ) ابن امیر منصوربن بایقرابن عمر شیخ بن تیمور گورکانی است ، و در 911هَ . ق . درگذشت . متخلص به حسینی گورکانی است و به سلطان حسین میرزا معروفست . دیوان شعری دارد و کتابی بنام «تنزیل » در تصوف بدو منسوب است . و کتاب...
-
دست برفشاندن
لغتنامه دهخدا
دست برفشاندن . [ دَ ب َ ف َ / ف ِ دَ ] (مص مرکب ) دست برافشاندن . دست افشاندن . کنایه از جدا شدن و ترک گفتن . (آنندراج ). ورجوع به دست افشاندن و دست برافشاندن شود. || حرکت دادن دست به اطراف . رقص کردن : ندانی که شوریده حالان مست چرا برفشانند در رقص د...
-
زلزال
لغتنامه دهخدا
زلزال . [ زَ / زِ ] (ع اِمص ، اِ) جنبش . اسم است تزلزل را. (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء). جنبش سخت . حرکت شدید. (یادداشت بخط مرحوم دهخدا). اسم است از «زلزل الارض ». (از اقرب الموارد): اذا زلزلت الارض زلزالها. (قرآن 1/99).تو دامغ روم و از حسامت زلزال ...
-
فناخسرو
لغتنامه دهخدا
فناخسرو. [ ف َن ْ نا / ف َ خ ُ رَ ] (اِخ ) کنیت او ابوشجاع است . (یادداشت مؤلف ). در مآخذ تاریخ ایران مانند تاریخ سیستان ، آثار الباقیه ٔ بیرونی و تاریخ بیهقی لقب عضدالدوله ٔ دیلمی است ، و بصورت فناخسره نیز آمده است . جزء اول کلمه صورتی از لغت پناه ...
-
پیشان
لغتنامه دهخدا
پیشان . (اِ مرکب ، ق مرکب ) مقابل پایان . پیش پیش . که از آن پیشتر چیزی دیگر نباشد یعنی انتها. (برهان ). پیش پیش بود. که از آن هیچ چیز پیشتر نباشد. (جهانگیری ) : هرچه می بینی که در پایان بودآن نه در پایان که در پیشان بود. عطار.پیشگاه عشق را پیشان که ...
-
نوایی
لغتنامه دهخدا
نوایی . [ن َ ] (اِخ ) امیر علیشیربن الوس ، ملقب به نظام الدین و متخلص به نوائی و فانی یا فنائی . از احفاد جغتای پسر چنگیز و از مشاهیر وزرای سلطان حسین میرزا بایقرا و از اعاظم دانشمندان و ادبای قرن نهم هجری است . وی به دو زبان فارسی و ترکی اشعار و دیو...