کاربر عزیز نسخه جدید واژهیاب در دسترس است. در تاریخ ۳۰ اردیبهشت فعالیت این نسخه از سایت متوقف خواهد شد و نسخه جدید جایگزین میگردد. اگر از دفترواژه استفاده میکردید لازم است از آن بکاپ تهیه فرمایید چرا که این مورد به نسخه جدید منتقل نخواهد شد.
خطای سرور
متأسفانه سرور با خطا مواجه شد. مشکل را بررسی میکنیم و به زودی حل خواهیم کرد.
چهار نعل پیدا نشد!
- از درستی املای واژهٔ نوشتهشده مطمئن شوید.
- شکل سادهٔ لغت را بدون نوشتن وندها و ضمایر متصل بنویسید.
- این جستوجو را در فرهنگهای دیگر انجام دهید.
-
واژههای همآوا
-
چهارنعل
فرهنگ فارسی عمید
(اسم) [فارسی. عربی] ‹چارنعل› ča(ā)hārna'l ۱. نوعی دویدن اسب.۲. (قید) [عامیانه، مجاز] به سرعت؛ شتابان.
-
جستوجو در متن
-
نعل بند
فرهنگ فارسی عمید
(اسم، صفت فاعلی) [عربی. فارسی] na'lband آنکه ستور را نعل میکند.
-
نعال
فرهنگ فارسی عمید
(اسم) [عربی، جمعِ نعل] [قدیمی] ne'āl ۱. = نعل۲. درگاه؛ پایین مجلس: صف نعال.
-
نعل
فرهنگ فارسی عمید
(اسم) [عربی، جمع: نِعال] na'l ۱. قطعه آهنی که به پاشنۀ کفش یا به سم ستور میزنند.۲. [قدیمی] کفش؛ پاافزار.〈 نعل در آتش نهادن:۱. انداختن نعل اسب در آتش؛ عملی که غرائمخوانان و افسونگران انجام میدادند و برای حاضر ساختن کسی که در سفر بود نام ا...
-
بدنعل
فرهنگ فارسی عمید
(صفت) [فارسی. عربی] badnafs badna'l اسب سرکش که بهدشواری او را نعل کنند.
-
آب گردش
فرهنگ فارسی عمید
(اسم مصدر) (کشاورزی) 'ābgardeš ۱. نوبت آب گرفتن برای کشتزار.۲. تندرو: ◻︎ آبگردش مرکبی کز چابکی هنگام تک / نعل سخت او ز خاک نرم انگیزد غبار (ازرقی: ۲۴).
-
پولادپوش
فرهنگ فارسی عمید
(صفت فاعلی) [قدیمی] pulādpuš جنگاور که زره یا جوشن پولادین بر تن دارد: ◻︎ خبر شد به خاقان که صحرا و کوه / شد از نعل پولادپوشان ستوه (نظامی۵: ۹۲۹).
-
نعلبکی
فرهنگ فارسی عمید
(اسم) [عربی. فارسی، مرکب از نعل+ ک (علامت تصغیر)] ‹نعلکی، نعلک› na'lbe(a)ki ظرفی شبیه بشقاب کوچک از جنس بلور یا چینی که زیر استکان یا فنجان میگذارند.
-
نعلین
فرهنگ فارسی عمید
(اسم) [عربی، تثنیۀ نعل] na'leyn ۱. نوعی کفش بیپاشنه با رویۀ کوتاه که بیشتر روحانیان به پا میکنند.۲. [قدیمی] کفش.
-
توفیدن
فرهنگ فارسی عمید
(مصدر لازم) ‹نوفیدن› [قدیمی] tufidan ۱. غریدن؛ دادوفریاد کردن.۲. جنبیدن: ◻︎ ز آواز گردان بتوفید کوه / زمین شد ز نعل ستوران ستوه (فردوسی: ۱/۸۱ حاشیه).
-
لبیش
فرهنگ فارسی عمید
(اسم) ‹لبیشه، لواشه، لویش، لویشه، لباچه، لباشه، لباش› [قدیمی] labiš تکۀ ریسمانی که بر سر چوب بسته شده و هنگام نعل کردن اسب لب او را در حلقۀ ریسمان میگذارند و میپیچند تا آرام بایستد: ◻︎ تو نبینی که اسب توسن را / به گه نعل برنهند لبیش (عنصری: ۳۳۷).
-
دبوس
فرهنگ فارسی عمید
(اسم) [عربی: دُبّوس، دَبّوس، معرب ؟] [قدیمی] dab[b]us ۱. گرزی آهنین که در جنگها به کار میرفته: ◻︎ ز باد دبوس تو کوه بلند / شود خاک نعل سرافشان سمند (فردوسی: ۱/۲۳۱)۲. چوبدستی ستبری که سر آن کلفت و گرهدار باشد.