گورکن . [ ک َ ] (نف مرکب ) شخصی که معاش او منحصر در کندن گورها باشد. (آنندراج ). حفار. (مهذب الاسماء). حفار و آنکه گور می کند. (ناظم الاطباء). قبرکننده . دفن کننده ٔ مردگان . (ولف ). لاحِد :
به خاقان چین گفت کای کامجوی
همی گورکن خواهد آن نامجوی .
بر که خنددبس خضر چون با شما بیند همی
گورکن در بحر و کشتی در بیابان داشتن .
لبی ز نان جنازه به گورکن ندهد
وگربباید با مرده خفت پایاپای .
گویند عیسی دگریم از طریق نطق
برکن بروتشان که به جز گورکن نیند.
تا چهل روز خاک می کندند
در جهان گورکن چنین چندند.
- امثال :
گورکن در بحر و کشتی در بیابان داشتن .
|| (اِ مرکب ) نام جانوری است چارپایه ، به هند بَجّو گویند. (غیاث ) (آنندراج ). کفتار. (ناظم الاطباء). ام عامر. ضبع.