کن فیکون . [ ک ُ ف َ ی َ ] (ع جمله ٔ فعلیه ، اِ مرکب ) کنایه از عالم موجودات . (آنندراج ) (غیاث ). کن فکان . (از ناظم الاطباء) :
کجا شد آنکه بر از خاک پاک کن فیکون
نه طعنه ٔ پدرش بد نه مایه ٔ مادر.
چو درنوردد فراش امر کن فیکون
سرای پرده ٔ سیماب رنگ آینه گون .
قضای کن فیکون است حکم بار خدای
بدین سخن سخنی در نمی توان افزود.
و رجوع به کن فکان شود.
- کن فیکون شدن یا کردن ؛ از بیخ و بن ویران و زیر و زبر شدن یا کردن . مأخوذ از قرآن بر خلاف معنی آن . (یادداشت به خط مرحوم دهخدا). زیر و رو شدن . درب و داغون کردن . اساس کاری را به کلی در هم ریختن و آن را از بین بردن یا به صورت دیگر درآوردن : این زلزله شهر نهاوند را کن فیکون کرد. (فرهنگ لغات عامیانه ٔ جمالزاده ).