ماه چهره . [ چ ِ رَ / رِ ] (ص مرکب ) ماه چهر :
سوی دختر اردوان شد ز راه
دوان ماه چهره بشد نزد شاه .
هیون ازبر ماه چهره براند
بزد دست و چنگش به خون برفشاند.
تن ماه چهره گرانی گرفت
روان زاد سروش نوانی گرفت .
چونکه ماهان به ماه درپیچید
ماه چهره ز شرم سرپیچید.
و رجوع به ماده ٔ قبل شود.