لاشه خر. [ ش َ / ش ِ خ َ ] (اِ مرکب ) خر ضعیف و سست بنیه و نزار. رجوع به لاشه شود :
وین لاشه خر ضعیف بدره را
اندر دُم رفته کاروان بندم .
چون براقی نداری اندرده
لاشه خر را به دست دزد مده .
بارگیر تو تازی اسب دوان
تو خریدار لنگ لاشه خران .
آخر نه سیدی که سوار براق بود
بر لاشه ٔ برهنه ٔ بس مختصر نشست
عیسی که نقره خنگ سپهر است مرکبش
زو هیچ کم نشد که بر آن لاشه خر نشست .
من همی گویم کان لاشه خرک
گفت و میکند بسختی جانی .
ابلهی مروزی بشهر هری
سوی بازار برد لاشه خری
لاغر و سست و پیر و فرسوده
سم و دندان او همه سوده
جست دلال چُست بر پشتش
کرد جنبان بسیخه و مشتش
گفت کای تاجران و راهروان
که خرد مرکبی دوان و روان
مروزی گفت کای بجان یارم
گر چنین است خود نگهدارم
گفت دلال کای مصحف خر
با تو سی سال بود هم آخر
در گمانی هنوز با خر خویش
دم خرگیر اینک و سر خویش
هر کرا ذوق طبع صافی نیست
ذوقش از شعر مجد خوافی نیست .
لاشه خر به مرا از اینهمه لاش .
اینهمه طمطراق چیزی نیست
گر با وجود جود تو کس گوهر مراد
بر آستان غیر تو جوید ز ابلهی
از دُنب لاشه خر طلب دنبه میکند
و آماس باز می نشناسد ز فربهی .
لاشه خر را به تازی چه نسبت .