فدا کردن . [ ف ِ / ف َ ک َ دَ ] (مص مرکب ) گذشت از چیزی :
فدا کرده جان را همه پیش من
به دل مهربان و به تن خویش من .
پس از نیکویی ها و صد گونه رنج
فدا کردن کشور و تاج و گنج .
ز گنج خسروی و ملک شاهی
فدا کردش که میکن هرچه خواهی .
یار آن بود که مال و تن و جان فدا کند
تا در سبیل دوست به پایان برد وفا.
صائب چو ذره ای است چه دارد فدا کند
ای صدهزار جان مقدس فدای تو.