غمخانه . [ غ َ ن َ / ن ِ ] (اِ مرکب ) ماتم خانه و عزاخانه . خانه ای که در آن عزا برپا باشد. (ناظم الاطباء). خانه ٔ غم . آنجا که غم و اندوه باشد :
رخت جان بربند خاقانی از آنک
دل در غمخانه بگشاده ست باز.
دوشم درآمد از در غمخانه نیم شب
شب روز عید کرد مرا ماه اسمرش .
چون ماتم شوی را بسر برد
غمخانه به خانه ٔ پدر برد.
تیرگی میجوشد از غمخانه ٔ افلاکها
شمعبزم خویش را در تحت صرصر سوختم .
گرچه از زیر و زبر کردن غمخانه ٔ ما
سالها رفت همان گرد برون می آید.
|| مجازاً بمعنی دنیا :
روی در دیوار عزلت کن در همدم مزن
کاندرین غمخانه کس همدم نخواهی یافتن .
|| کنایه از دل است :
گرچه غمخانه ٔ ما را نه مجر ماند و نه بهو
هرچه آرایش طاق است زبر بگشایید.