علاءالدین خوارزمشاهی . [ ع َ ئُدْ دی ن ِ خوا / خا رَ ] (اِخ ) اسکندر ثانی ، محمدبن تکش خوارزمشاه . هفتمین سلطان خوارزمشاهی و مشهورترین آنهاست . لقب او قبل از سلطنت قطب الدین بود. وی در سال 596 هَ . ق . پس از پدرش تکش خوارزمشاه بسلطنت نشست ، و پس از یک رشته جنگ با غوریان در خراسان قسمت عمده ٔ ایران را تا سال 607 مطیع خود نمود. و بخارا و سمرقند را گرفته به ممالک گورخان قراختائی حمله برد و «اُترار» پای تخت او را مسخر ساخت . وی در 611 بر افغانستان و غزنین استیلا یافت . و در 614 به هواخواهی آل علی مصمم به برانداختن خلفای عباسی گردید ولی غفلةً گرفتار استیلای قبایل مغول مطیع چنگیز شد و از طرف شمال ، ممالک او طرف تعرض این جماعت قرار گرفت . سلطان محمد از مقابل این سیل هولناک گریخت و بالاخره در سال 617 در یکی از جزایر دریای مازندران جان سپرد. (از طبقات سلاطین اسلام ص 160).
کاربر عزیز نسخه جدید واژهیاب در دسترس است. در تاریخ ۳۰ اردیبهشت فعالیت این نسخه از سایت متوقف خواهد شد و نسخه جدید جایگزین میگردد. اگر از دفترواژه استفاده میکردید لازم است از آن بکاپ تهیه فرمایید چرا که این مورد به نسخه جدید منتقل نخواهد شد.
خطای سرور
متأسفانه سرور با خطا مواجه شد. مشکل را بررسی میکنیم و به زودی حل خواهیم کرد.
واژه پیدا نشد!
- از درستی املای واژهٔ نوشتهشده مطمئن شوید.
- شکل سادهٔ لغت را بدون نوشتن وندها و ضمایر متصل بنویسید.
- این جستوجو را در فرهنگهای دیگر انجام دهید.