عصاکش . [ ع َ ک َ / ک ِ ] (نف مرکب ) عصاکشنده . آنکه با گرفتن عصای نابینا او را راهبری کند. (از آنندراج ). امیر. (از منتهی الارب ) :
زآنکه بینائی که نورش بازغ است
ازعصا و از عصاکش فارغ است .
در عصای حزم و استدلال نیست
بی عصاکش بر سر هر ره مایست .
کوری نمیرود به عصاکش برون ز چشم
خود خوب شو چه در پی خوبان فتاده ای ؟
آن عصاکش که گزیدی در سفر
بازبین کو هست از تو کورتر.
گفته ایشان بی تو ما را نیست نور
بی عصاکش چون بود احوال کور؟