شمس الدین . [ ش َ سُدْدی ] (اِخ ) بردعی . متخلص به حمدی و مشهور به ملازاده و بردعی زاده از فرزندان مولانا محمد بردعی است که حاشیه ٔ او بر شرح ایساغوجی مشهور است . شمس الدین نیز مانند پدر خود دانشمند بود و بر کتبی چون تفسیر قاضی وشرح هدایه ٔ حکمت حاشیه نوشته . وی در سال 917 هَ . ق . از خراسان به روم رفت و مورد احترام سلطان سلیم خان واقع شد. از قصیده ٔ اوست در ستایش سلطان سلیم شاه :
ای تاج و تخت ملک به ذات تو پایدار
سرهای دشمنان تو بادا به پای دار
می بیزد از سلام تو گلهای مکرمت
می ریزد از کلام تو ملهای خوشگوار
از مویه همچو موی شدم از غم حبیب
از ناله همچو نال شدم از فراق یار
شاه بلندمرتبه سلطان سلیم شاه
کش در سم سمند بود چرخ خاکسار.
رجوع به رجال حبیب السیر صص 210 - 213 شود.