سازور. [زْوَ ] (ص مرکب ) ساخته وپرداخته و مهیا کرده . (برهان ). سازمند :
چو برمیمنه سازور گشت کار
همان میسره شد چو روئین حصار.
به موجی که خیزد ز دریای جود
به امری کزو سازور شد وجود.
چو زو کار خود سازور یافتند
به ره بردنش زود بشتافتند.
چو پر گار اول چنان بست بند
کزو سازور شد سپهر بلند.
|| آراسته :
چون ز بهرام گور تاج و سریر
سازور گشت و شد شکوه پذیر.
تکاثف گرفت آب از آهستگی
زمین سازور گشت از آن بستگی .
|| صاحب سامان . (انجمن آرا). صاحب و خداوند ساز را هم میگویند. همچون تاج ور صاحب و خداوند تاج را. (برهان ). صاحب و خداوند ساز و سلاح . || کسی که آماده کرده باشد سلاح و سامان و رخت را. (ناظم الاطباء). || لایق . موافق . شایسته و سزاوار. (ناظم الاطباء) (استینگاس ). رجوع به ساز شود.