زورمند. [ م َ ] (ص مرکب ) بمعنی صاحب قدرت و توانا باشد،چه مند بمعنی صاحب هم آمده است . (برهان ). توانا و خداوند زور. (شرفنامه ٔ منیری ). هرچه پرزور و قوی . (آنندراج ). دارای زور و نیرو. زورآور. چیره دست . (فرهنگ فارسی معین ). صاحب قوت و قدرت و توانا و قوی و تنومند. (ناظم الاطباء). قوی . پرزور. نیرومند :
گوان پهلوانی بود زورمند
به بازوی برز و به بالا بلند.
چنین گفت شیرو که ای زورمند
به پیکار پیش دلیران مخند.
تن آور یکی لشکر زورمند
برهنه تن و سفت و بالا بلند.
پس از بهر جنگش یل زورمند
یکی چرخ فرمود پهن و بلند .
بسی کس که بد گشته بیمار و سست
از آن باز شد زورمند و درست .
محکم نظام دولت و ثابت قوام داد
زان زورمند بازوی خنجرگذارباد.
چو باشد وقت زور آن زورمندان
کنند از شیر چنگ ، از پیل دندان .
جهانداری آمد چنین زورمند
در دوستی را بر او برمبند.
سگ کیست روباه نازورمند
که شیر ژیان را رساند گزند.
دلوها وابسته ٔ چرخ بلند
دلو او در اصبعین زورمند.
گفت ای منصف چو ایشان غالبند
یار آن باشم که باشد زورمند.
ضعیفان را مکن بر دل گزندی
که درمانی به جور زورمندی .
ملاح گفت کشتی را خللی هست یکی از شما که دلاورتر است و شاطر و زورمند باید که بدین ستون رود. (گلستان ).
بسا زورمندا که افتاد سخت
بس افتاده را یاوری کرد بخت .
ورت دل به یزدان بود زورمند
نئی نیز محتاج رای بلند.
رجوع به زورمندی و زور و دیگر ترکیبهای این کلمه شود. || صاحب نفوذ در جامعه و دستگاههای اداری . (فرهنگ فارسی معین ).