زجاجی . [ زُ ] (اِخ ) شاعری است که ظاهراً در قرن هفتم هجری در تبریز میزیسته است . جوینی آرد: در تبریز شاعری است که او را زجاجی گویند، این قطعه گفته است :
ای مبارک قدم جمال علی
عالمی گشت شادمان از تو
تا به طوسش برفتی اندر پی
عاقبت هم نبرد جان از تو
می نیاید برون ز هیبت تو
صاحبا صاحب الزمان از تو
بهزیمت برفت از تبریز
مدبرا خواجه ٔ جهان از تو
هیچ مخلوق از تو جان نبرد
گر گریزد به آسمان از تو.
(از تاریخ جهانگشا چ قزوینی ج 2 ص 281).
کاربر عزیز نسخه جدید واژهیاب در دسترس است. در تاریخ ۳۰ اردیبهشت فعالیت این نسخه از سایت متوقف خواهد شد و نسخه جدید جایگزین میگردد. اگر از دفترواژه استفاده میکردید لازم است از آن بکاپ تهیه فرمایید چرا که این مورد به نسخه جدید منتقل نخواهد شد.
خطای سرور
متأسفانه سرور با خطا مواجه شد. مشکل را بررسی میکنیم و به زودی حل خواهیم کرد.
واژه پیدا نشد!
- از درستی املای واژهٔ نوشتهشده مطمئن شوید.
- شکل سادهٔ لغت را بدون نوشتن وندها و ضمایر متصل بنویسید.
- این جستوجو را در فرهنگهای دیگر انجام دهید.