رو دادن . [ دَ ] (مص مرکب ) واقع شدن . (آنندراج ). پیش آمدن . حادث گشتن . بوقوع پیوستن . اتفاق افتادن . روی دادن . رجوع به روی دادن شود :
تا در او اشکال غیبی رو دهد
عکس حوری و ملک در وی جهد.
پاک طینت راچه باک از خوب و زشت عالم است
میکنم آیینه خود را هرچه خواهد رو دهد.
رو بما بیچارگان کی آن جفاجو میدهد
گر ببیند بوالهوس را خنده اش رو میدهد.
از رخت آیینه را خوش دولتی روداده است
در درون خانه اش ماه است و بیرون آفتاب .
|| حاصل شدن . (آنندراج ) (غیاث اللغات ). میسر شدن . ممکن بودن :
روی به عاشق آن بت بدخو نمیدهد
قانع به بوسه ای شده ام رو نمیدهد.
|| معظم و مکرم داشتن . توجه و التفات کردن . کنایه از شفقت و لطف نسبت بکسی . (لغت محلی شوشتر). || درتداول عامه ، رو دادن بکسی ؛ او را بخود گستاخ کردن . به حسن خلق و خوش رفتاری و نرمی وی را دلیر و جری کردن : به بچه بسیار رو نباید داد.
|| موافقت کردن و سازش نمودن . (آنندراج ) :
با دل ما صحبت تیغ تو تا چون رو دهد
اختیاری نیست کس را کار آب و آتش است .