رنگ ریختن . [ رَ ت َ ] (مص مرکب ) زایل شدن رنگ . (از آنندراج ). رنگ باختن . رنگ رفتن . رنگ جهیدن . رنگ پریدن . رجوع به همین ماده ها شود :
پسر کآنهمه شوکت و پایه دید
پدر را بغایت فرومایه دید
خیالش بگردید و رنگش بریخت
ز هیبت به بیغوله ای در گریخت .
چه گلها می توان چید از دل بیطاقت عاشق
در آن محفل که رنگ از چهره ٔ تصویر می ریزد.
ز یاد آن ستمگر از رخ من رنگ می ریزد
دل این شیشه ٔ نازک ز نام سنگ می ریزد.
می چنان دشمن شرم است که گر سایه ٔ تاک
بر سر حسن فتد رنگ حنا می ریزد.
|| طرح عمارت افکندن و بنای کار گذاشتن . (غیاث اللغات ) (از آنندراج ) :
کی بود در سوختن نسبت به من خاشاک را
رنگ آتشخانه ازخاکستر من ریختند.
عشق از خاکستر ما ریخت رنگ آسمان
این شرار شوق اول در دل آدم گرفت .
مدار دست ز تعمیر دل دراین موسم
که ریخت لاله و گل رنگ شادمانی را.
- رنگ کاری ریختن ؛ شروع به کار کردن . (از آنندراج ).