ذوفضل . [ ف َ ] (ع ص مرکب ) خداوند فضل . خداوند بخشایش : ولکن اﷲ ذوفضل علی العالمین . (قرآن 2 / 251). در ترجمه ٔ آن ابوالفتوح رازی آرد: ولکن خدای خداوند فضل است بر جهانیان و در تفسیر آن گوید: و خدای عز و جل خداوند فضل و کرم رحمت است بر جهانیان آنانکه مستحق اند و آنانکه مستحق نه اند از آنجا که رحمت او واسع است بر مؤمن و کافر و برّ و فاجر (تفسیر ابوالفتوح ج 1 ص 434) و باز در سوره ٔ آل عمران آیه 152 آمده است : واﷲ ذوفضل علی المؤمنین ، و خدای خداوند بخشایش است بر مؤمنان . (تفسیر ابوالفتوح ج 1 ص 665) و در تفسیر آن گوید: و خدای تعالی خداوند فضل و احسان است بر مؤمنان . (ص 668) و در همان سوره ضمن آیه ٔ 174 آمده است : واﷲ ذوفضل عظیم . و خدای خداوند بخشایش تمام است . (تفسیر ابوالفتوح ص 680) و در صفحه ٔ 691 در تفسیر آن گوید: و خدای جل جلاله خداوند فضل و نعمت بزرگ است . همچنان که ملاحظه شد در سه جای قرآن کریم «ذوفضل » و در چهار موضع «لذوفضل » آمده که اینک آیات آنها را ذیلا می آوریم . اِن ّ اﷲ لذو فضل َ علی الناس و لکن ّ اکثرالناس لایشکرون . (قرآن 2 / 243). و در سوره ٔ یونس ضمن آیه ٔ 60 نیز همین عبارت آمده است : بدرستی که هر آینه خداوند فضل است بر مردمان ولیکن بیشتر ایشان شکر نمیگذارند. (تفسیر ابوالفتوح ج 3 ص 430). و در تفسیر آن گوید: خدای خداوند فضل و افضال و نعمت است و آنچه بر ایشان آمد از وبال عقوبت هم از فعل ایشان است و از کردار ایشان ولیکن بیشتر مردمان این ندانند از آنجا که اندیشه نکرده باشند و شکر نعمت او نکنند (ج 3 ص 2). و در سوره ٔ النمل آیه ٔ 73 آمده است : و ان ربک لذو فضل علی الناس و لکن اکثرهم لایشکرون . ترجمه ٔ آن چنین است ؛ و بتحقیق پروردگار تو هر آینه صاحب بخشش است بر مردم ولیکن بیشتر آنها شکر نمیگذارند. (تفسیر ابوالفتوح ج 4 ص 169). و در تفسیر آن گوید: و خدای تو ای محمد خداوند فضل و رحمت است بر مردمان ولیکن بیشترینه ٔ ایشان شکر نمی گذارند. (ایضاً ص 174). و در سوره ٔ المؤمن آیه ٔ 61 آمده است ؛ان اﷲ لذو فضل علی الناس و لکن اکثر الناس لایشکرون ؛ بدرستی که خدا هر آینه صاحب افزونی است بر مردم ولیکن بیشتر مردم شکر نمیکنند. (ابوالفتوح ج 4 ص 525) و در صفحه ٔ 529 تفسیر آنرا بدینسان گوید: خدای تعالی خداوند فضل و احسان و نعمت است بر مردمان ولیکن بیشترمردمان شکر نعمت او نمیکنند. و در سوره ٔ هود آیه ٔ 3ذی فضل آمده است : و یؤت ِ کل ذی فضل ِ فَضلَه . و بدهدهر صاحب افزونی را افزونیش (تفسیر ابوالفتوح ج 3 ص 54). و در تفسیر آن گوید: و بدهد هر خداوند فضلی را فضلش یعنی هر نفسی را جزایش محتمل است نعمت و رزق دنیا را و جزا و ثواب قیامت را، اول بروفق مصلحت و حکمت و دوم بر حسب استحقاق و معدلت . (همان کتاب ص 56).
کاربر عزیز نسخه جدید واژهیاب در دسترس است. در تاریخ ۳۰ اردیبهشت فعالیت این نسخه از سایت متوقف خواهد شد و نسخه جدید جایگزین میگردد. اگر از دفترواژه استفاده میکردید لازم است از آن بکاپ تهیه فرمایید چرا که این مورد به نسخه جدید منتقل نخواهد شد.
خطای سرور
متأسفانه سرور با خطا مواجه شد. مشکل را بررسی میکنیم و به زودی حل خواهیم کرد.
واژه پیدا نشد!
- از درستی املای واژهٔ نوشتهشده مطمئن شوید.
- شکل سادهٔ لغت را بدون نوشتن وندها و ضمایر متصل بنویسید.
- این جستوجو را در فرهنگهای دیگر انجام دهید.