خوندار. (نف مرکب ) دارنده ٔ خون . || قاتل . (ناظم الاطباء) (از آنندراج ) :
از خجلت رخ تو که خوندار لاله است
گلها بزیر شهپر مرغان خزیده اند.
غارتگر جنت از بر و دوش
خوندار خلایق از بناگوش .
|| وارث مقتول . (ناظم الاطباء) (آنندراج ) :
کشته گر کشتی ظهوری دیده را
هیچ جرمی نیست دل خوندار تست .
خوندار کشتگان وفا غیر یار نیست
خونم حنای پای تو شد پایمال شد.
اگر فسانه ٔ طفلان شدی نصیر مرنج
که طفل اشک تو خوندار یک جهان راز است .
خوندار بخوبی نکند آنچه به دل کرد
چشمان تو هنگام نگه از مژه کاری .
|| باغیرت . باحمیت . رگدار.