جرعه ریختن . [ ج ُ ع َ / ع ِ ت َ ] (مص مرکب ) آب یا شراب را به اندازه ٔ یک آشام ریختن :
جرعه ای کز حسرت آن تلخ کامش کشته بود.
گر پشیمان گشته ای بر تربت فرهاد ریز.
اگر جرعه ای بر زمین ریزی از می
زمین چون فلک مست و دوران نماید.
ساقی دیدم که جرعه بر آتش
میریزد و خاک تشنه می ماند.
جام جم کن جرعه بر خامان بریز
عذر تشویر از پشیمانی بخواه .
یا بیاد این فتاده خاک بیز
چونکه خوردی ، جرعه ای بر خاک ریز.