برکار.[ ب َ ] (ص مرکب ) آگاه بکار. مسلط بکار :
چو مرد باشد برکار و بخت باشد یار
ز خاک تیره نماید بچشم زر عیار.
ای مفتی شهر از تو برکارتریم
با اینهمه مستی از تو هشیارتریم .
- امثال :
هرکه پرکارتر برکارتر .
- بر کار سوار بودن ؛ بجد گرفتن کار را و مغلوب خود گرداندن آن را. (آنندراج ).
- || مسلط بودن بر کار :
سواریست خونریز گرم شکار
که بر کار خود هست دایم سوار.
|| مقابل بیکار :
بی کار چراست عقل در تو
برکار بود همیشه دندان .
- بر کار بستن کسی را ؛ مقرر گردانیدن کسی رابر کاری . (آنندراج ). به کار گماشتن :
موم گردد سنگ خارا در کفش چون کوه کن
روی گرم کارفرما هر کرا بر کار بست .
|| مؤثر. کارگر : خدای تعالی کید خیانت کنندگان را هدایت نکند و رها نکند که برکار شود و پوشیده بماند. (تفسیرابوالفتوح رازی ). || (اِ مرکب ) به مجاز، سر و سینه ٔ معشوق . (آنندراج ). پستان و سینه ٔ برآمده ٔجوانان . || برآمدگی و بالیدگی سینه و پستان . || معشوق . (غیاث اللغات ). || برِ کار (ترکیب اضافی ، اِ مرکب ) روی کار. || بکنایه ، سرین و کفل . (آنندراج ) :
باد در معرکه ٔ فتح و ظفر حقش باد
آن بر کار که برده ست دلم را از کار.
سینه ٔ ناز تو ای سیمبر خوش بر کار
در گلزار بود واشده بر روی بهار.