اصدران . [ اَ دَ ](ع اِ) (بصیغه ٔ تثنیه ) دو رگند زیر صدغین . (منتهی الارب ). دو رگ بمیان دنبال چشم و گوش . و به «ز» و «س » (اَزدران . اَسدران ) لغتان فیهما. (مهذب الاسماء). نام دو رگ باشد زیر دو صدغ و آن دو را اصدغان نیز گویند. (از بحر الجواهر). دو رگ باشند در زیر دو صدغ . (ازقطر المحیط). || جاء یضرب اصدریه ؛ ای فارغاً خاسراً؛ آمد در حالی که فارغ بود. (از منتهی الارب ) (ناظم الاطباء). جاء یضرب اصدریه ؛ ای فارغاً، و بقولی شادمان و در حال غرور چنانکه نمیدانست اصدران وی کجاست . (از اقرب الموارد). و رجوع به اصدغان شود.
کاربر عزیز نسخه جدید واژهیاب در دسترس است. در تاریخ ۳۰ اردیبهشت فعالیت این نسخه از سایت متوقف خواهد شد و نسخه جدید جایگزین میگردد. اگر از دفترواژه استفاده میکردید لازم است از آن بکاپ تهیه فرمایید چرا که این مورد به نسخه جدید منتقل نخواهد شد.
خطای سرور
متأسفانه سرور با خطا مواجه شد. مشکل را بررسی میکنیم و به زودی حل خواهیم کرد.
واژه پیدا نشد!
- از درستی املای واژهٔ نوشتهشده مطمئن شوید.
- شکل سادهٔ لغت را بدون نوشتن وندها و ضمایر متصل بنویسید.
- این جستوجو را در فرهنگهای دیگر انجام دهید.