کاربر عزیز نسخه جدید واژهیاب در دسترس است. در تاریخ ۳۰ اردیبهشت فعالیت این نسخه از سایت متوقف خواهد شد و نسخه جدید جایگزین میگردد. اگر از دفترواژه استفاده میکردید لازم است از آن بکاپ تهیه فرمایید چرا که این مورد به نسخه جدید منتقل نخواهد شد.
خطای سرور
متأسفانه سرور با خطا مواجه شد. مشکل را بررسی میکنیم و به زودی حل خواهیم کرد.
چهارپایی پیدا نشد!
- از درستی املای واژهٔ نوشتهشده مطمئن شوید.
- شکل سادهٔ لغت را بدون نوشتن وندها و ضمایر متصل بنویسید.
- این جستوجو را در فرهنگهای دیگر انجام دهید.
-
جستوجوی دقیق
-
چهارپایی
لغتنامه دهخدا
چهارپایی . [ چ َ / چ ِ ] (ص مرکب ) منسوب به چهارپا. رجوع به چارپایی شود. || (حامص مرکب ) چهارپا بودن . || مانند ستوران و چهارپایان اسیر بودن و رنج بردن : بسته به سه پایه ٔ هوائی بطن الحمل از چهارپایی .نظامی (لیلی و مجنون چ وحید ص 176).
-
جستوجو در متن
-
مطیه
فرهنگ فارسی عمید
(اسم) [عربی: مطیَّة، جمع: مطایا] [قدیمی] matiyye هر چهارپایی که بر آن سوار شوند.
-
حموله
فرهنگ فارسی عمید
(اسم) [عربی: حمولَة] [قدیمی] hamule حیوان بارکش؛ چهارپایی برای حمل بار.
-
آب خسب
فرهنگ فارسی عمید
(اسم، صفت) 'ābxosb چهارپایی که هرگاه در راه خود به رودخانه یا جای تنگآب برسد میان آب بخسبد.
-
خرمن کوب
فرهنگ فارسی عمید
(اسم، صفت) (کشاورزی) xermankub دستگاه، کارگر، یا چهارپایی که غلۀ دروشده را میکوبد تا کاه از دانه جدا شود.
-
هبع
لغتنامه دهخدا
هبع. [ هََ ب َ ] (ع ص ) خر و یا هر چهارپایی که به کندی رود و به نشاط نرود. (اقرب الموارد).
-
قلج
فرهنگ فارسی معین
(قُ) (اِ.) چهارپایی (اسب ، استر، خر) که دو پایش از هم جدا و دور باشد و مهره های زانوهایش نزدیک و به هم پیوسته ، چنان که هنگام راه رفتن برهم ساید.
-
قارح
فرهنگ فارسی عمید
(اسم، صفت) [عربی، جمع: قَوارِح] [قدیمی] qāreh ۱. ریشکننده؛ زخمزننده.۲. ستور تمامدندان؛ چهارپایی که دندانهای نیش او درآمده باشد.
-
ارجل
فرهنگ فارسی معین
(اَ جَ) [ ع . ] (ص .) 1 - مرد بزرگ پای . 2 - هر چهارپایی که یک پای سفید داشته باشد. 3 - مرد نیرومند و قوی . 4 - احمق .
-
سه پایه ٔ هوایی
لغتنامه دهخدا
سه پایه ٔ هوایی . [ س ِ ی َ/ ی ِ ی ِ هََ ] (اِخ ) کنایه از ستاره ٔ نسر است . (آنندراج ) (فرهنگ رشیدی ) (انجمن آرای ناصری ) : بسته بسه پایه ٔ هوایی بطن الحمل از چهارپایی .نظامی .
-
قلج
لغتنامه دهخدا
قلج . [ ق ُ ] (اِ) چهارپایی را گویند از اسب و استر و خر الاغ که هر دو پایش از یکدیگر جدا و دور باشد و مهره های زانویش نزدیک و به هم پیوسته چنانکه به هنگام راه رفتن بر هم ساید، و دستهای این چنین را سگدست میگویند. (برهان ) (آنندراج ).
-
بطن الحمل
لغتنامه دهخدا
بطن الحمل . [ ب َ نُل ْ ح َ م َ ] (اِخ ) شکم حمل . و آن جایگاه بطین است نزد عرب . (یادداشت مؤلف ). رجوع به بطین و مؤید الفضلاء شود : بسته بسه پایه ٔهوایی بطن الحمل از چهارپایی .نظامی (لیلی و مجنون چ وحید ص 176).
-
بارکش
فرهنگ فارسی عمید
(اسم، صفت فاعلی) bārkeš ۱. کشندۀ بار؛ باربردار؛ باربر؛ باری.۲. ویژگی چهارپایی که توانایی حمل بار سنگین را دارد؛ قوی: اسب بارکش.۳. [قدیمی، مجاز] دارای صبر و تحمل در برابر مشکلات و مصائب؛ صبور.۴. [قدیمی، مجاز] غمزده؛ غمخوار؛ غصهدار: ◻︎ دل پادشاهان ...
-
سرخ مو
لغتنامه دهخدا
سرخ مو. [ س ُ ] (ص مرکب ) سرخ موی . دارای موی سرخ . آدمی یا چهارپایی که مویش سرخ بود.- اشتر سرخ موی ؛ اشتری که موی سرخ داشته باشد و این نوع شتر گرانبهاست : هزار اشتر ماده ٔ سرخ موی بنه برنهادند با رنگ و بوی . فردوسی .بصد کاروان اشتر سرخ موی همه هیزم...