کاربر عزیز نسخه جدید واژهیاب در دسترس است. در تاریخ ۳۰ اردیبهشت فعالیت این نسخه از سایت متوقف خواهد شد و نسخه جدید جایگزین میگردد. اگر از دفترواژه استفاده میکردید لازم است از آن بکاپ تهیه فرمایید چرا که این مورد به نسخه جدید منتقل نخواهد شد.
نتایج زیر ناقص است. برای مشاهدهٔ موارد بیشتر روی دکمه کلیک نمایید. جستوجوی بیشتر
خطای سرور
متأسفانه سرور با خطا مواجه شد. مشکل را بررسی میکنیم و به زودی حل خواهیم کرد.
هشام پیدا نشد!
- از درستی املای واژهٔ نوشتهشده مطمئن شوید.
- شکل سادهٔ لغت را بدون نوشتن وندها و ضمایر متصل بنویسید.
- این جستوجو را در فرهنگهای دیگر انجام دهید.
-
واژههای مشابه
-
ابن هشام
لغتنامه دهخدا
ابن هشام . [ اِ ن ُ هَِ ] (اِخ ) ابوالبقا حیّان بن عبداﷲبن محمدبن هشام الأنصاری الأوسی البلنسی المقری اللغوی النحوی . وفات او به سال 609 هَ . ق . بوده است .
-
ابن هشام
لغتنامه دهخدا
ابن هشام . [ اِ ن ُ هَِ ] (اِخ ) جمال الدین ابومحمد عبداﷲبن یوسف بن احمدبن عبداﷲبن هشام المصری الانصاری الحنبلی ، معروف به ابن هشام نحوی . مولد او بقاهره به سال 708 هَ . ق . او نزد تاج تبریزی و تاج فاکهانی و علی بن حیان و شهاب عبداللطیف بن المرحل و ا...
-
ابن هشام
لغتنامه دهخدا
ابن هشام . [ اِ ن ُ هَِ ] (اِخ ) ابوجعفر احمدبن احمدبن هشام السلمی النحوی . معاصر ابن هشام صاحب مغنی اللبیب . وفات او750 هَ . ق . بوده است .
-
ابن هشام
لغتنامه دهخدا
ابن هشام . [ اِ ن ُ هَِ ] (اِخ ) ابومحلم محمدبن هشام بن عوف التمیمی الشیبانی السعدی اللغوی . ابواحمد عسکری گوید او امام لغت عربیت و علم شعر و ایام ناس است و اصل وی از اهواز باشد و در طلب حدیث مراراً بمکه و کوفه و بصره سفر کرد و از سفیان بن عیینه و جم...
-
ابن هشام
لغتنامه دهخدا
ابن هشام . [ اِ ن ُ هَِ ] (اِخ ) احمدبن عبدالرحمن بن عبداﷲبن هشام . او حفید صاحب مغنی اللبیب است . او راست حاشیه ای بر توضیح جد خویش .
-
ابن هشام
لغتنامه دهخدا
ابن هشام . [ اِ ن ُ هَِ ] (اِخ ) شمس الدین عبدالماجد العجیمی . نحوی فقیه اصولی . دخترزاده ٔ صاحب مغنی . او دانش نحو و دیگر علوم از خال خویش محب الدین و جز او فراگرفته است و از مشایخ شمنی محشی مغنی است .
-
ابن هشام
لغتنامه دهخدا
ابن هشام . [ اِ ن ُ هَِ ] (اِخ ) محب الدین محمدبن عبداﷲ، پسر صاحب مغنی اللبیب معروف . او از مشایخ ابن حجر مکی است و گویند درنحو بر پدر پیشی داشت و از پدر و جز او دانش نحو فراگرفت و سبکی و ابن جماعه و ابن عقیل بدو اجازه ٔ روایت داده اند و به رجب سال 7...
-
ابن هشام
لغتنامه دهخدا
ابن هشام . [ اِ ن ُ هَِ ] (اِخ ) محمدبن محمدبن خضربن سمری الزبیری شمس الدین المقدسی الشامی . از شاگردان قطب شیرازی یا قطب رازی . او راست : کتاب الغیاث فی تفسیر المیراث . کتاب ادب الفتوی . کتاب الظهیر علی فقه الشرح الکبیر. کتاب غرایب السیر فی علم الحد...
-
ابن هشام
لغتنامه دهخدا
ابن هشام . [ اِ ن ُ هَِ ] (اِخ ) محمدبن یحیی بن هشام خزرجی انصاری اندلسی ، معروف به ابن بردعی . شاگرد ابن خروف نحوی . و شلوبینی از او اخذ علم و ادب کرده است . او راست : کتاب فصل امقال فی ابنیة الافعال . المسائل و النخب . الافصاح بفوائد الایضاح و الاق...
-
ابن هشام
لغتنامه دهخدا
ابن هشام . [ اِن ُ هَِ ] (اِخ ) محمدبن احمدبن هشام بن ابراهیم اللخمی الاندلسی السبتی اللغوی النحوی . سیوطی در طبقات النحاة از او نام برده و تآلیف او را ذکر کرده و گوید در557 هَ . ق . حیات داشت . و ابن دحیه نیز در المطرب من اشعار اهل المغرب در دوازده ...
-
ابن هشام
لغتنامه دهخدا
ابن هشام . [اِ ن ُ هَِ ] (اِخ ) عبدالملک بن هشام بن ایوب الحمیری المعافری نحوی . اصل او از بصره و مولد او به مصر است . او راست : شرح و تهذیب سیره ٔ ابن اسحاق در احوال رسول و مغازی آن حضرت صلوات اﷲ علیه و این کتاب معروف به سیره ٔ ابن هشام است و ابوالق...
-
ابن هشام
لغتنامه دهخدا
ابن هشام .[ اِ ن ُ هَِ ] (اِخ ) ابومروان عبیداﷲبن عمربن هشام الخضرمی الاشبیلی . او راست : کتاب الافصاح فی اختصار المصباح و شرح الدریدیه . وفات او550 هَ . ق . بوده است .
-
منیة هشام
لغتنامه دهخدا
منیة هشام . [ م ُ ی َ ت ُ هَِ ] (اِخ ) دیهی است در ولایت طبریه ٔ شام دارای چشمه ٔ آبی است که هفت سال متواتر آبش جاری باشد و هفت سال متواتر در بندبود و هرگز این صورت برنگردد. (نزهةالقلوب ص 290).
-
اصحاب هشام
لغتنامه دهخدا
اصحاب هشام . [ اَ ب ِ هَِ ] (اِخ ) پیروان هشام بن عمرو فوطی بودند که آنان را هشامیه نیز گویند. هشام درباره ٔ قدر عقیده ٔ مبالغه آمیزی داشت چنانکه در این موضوع از پیروانش نیز بیشتر مبالغه میکرد و بطور کلی از نسبت دادن افعال به باری تعالی امتناع میورزی...
-
ام هشام
لغتنامه دهخدا
ام هشام . [ اُم ْ م ِ هَِ ] (اِخ ) دختر هشام بن اسماعیل و مادر هشام بن عبدالملک خلیفه ٔ اموی بود. (از مجمل التواریخ و القصص ص 310).