کاربر عزیز نسخه جدید واژهیاب در دسترس است. در تاریخ ۳۰ اردیبهشت فعالیت این نسخه از سایت متوقف خواهد شد و نسخه جدید جایگزین میگردد. اگر از دفترواژه استفاده میکردید لازم است از آن بکاپ تهیه فرمایید چرا که این مورد به نسخه جدید منتقل نخواهد شد.
نتایج زیر ناقص است. برای مشاهدهٔ موارد بیشتر روی دکمه کلیک نمایید. جستوجوی بیشتر
خطای سرور
متأسفانه سرور با خطا مواجه شد. مشکل را بررسی میکنیم و به زودی حل خواهیم کرد.
نام و نان پیدا نشد!
- از درستی املای واژهٔ نوشتهشده مطمئن شوید.
- شکل سادهٔ لغت را بدون نوشتن وندها و ضمایر متصل بنویسید.
- این جستوجو را در فرهنگهای دیگر انجام دهید.
-
نام گذاشتن
لغتنامه دهخدا
نام گذاشتن . [ گ ُ ت َ ] (مص مرکب ) اسم گذاشتن . اسم چیزی را معین کردن . (ناظم الاطباء). نامیدن . تسمیه . نام نهادن . || کنایه از نام به یادگار گذاشتن . (آنندراج ). نام باقی گذاشتن . نام از خود بجا گذاشتن .
-
نام گردانیدن
لغتنامه دهخدا
نام گردانیدن . [ گ َ دَ ] (مص مرکب ) تغییر نام دادن . اسم عوض کردن . (ناظم الاطباء).
-
نام گستردن
لغتنامه دهخدا
نام گستردن . [ گ ُ ت َ دَ ] (مص مرکب ) عمل نام گستر. || شهرت یافتن . مشهور شدن . به شهرت رسیدن .
-
نام نوشتن
لغتنامه دهخدا
نام نوشتن . [ ن ِ وِ ت َ ] (مص مرکب ) ثبت نام کردن . نام نویسی . ثبت اسم .
-
نام بخشنده
لغتنامه دهخدا
نام بخشنده . [ ب َ ش َدَ / دِ ] (نف مرکب ) نام بخش . رجوع به نام بخش شود.
-
نام داغ
لغتنامه دهخدا
نام داغ . (اِ مرکب ) مهر. نشان اسم . || علامتی که از کسی در جهان باقی میماند. || نیکنامی . آوازه . (از ناظم الاطباء).
-
نام زده
لغتنامه دهخدا
نام زده . [ زَ دَ / دِ ] (ن مف مرکب ) موسوم . نامیده شده . رجوع به نام زدن شود.
-
نام گذاری
لغتنامه دهخدا
نام گذاری . [ گ ُ ] (حامص مرکب ) نام گذاشتن . نام نهادن . تسمیه .- شب نام گذاری ؛ ششمین شب تولد نوزاد را شب نامگذاری نوزاد گویند.|| ترجمه . (یادداشت مؤلف ).
-
نام گرفته
لغتنامه دهخدا
نام گرفته . [ گ ِ رِ ت َ / ت ِ ] (ن مف مرکب ) مشهور. نامی . معروف . نامور. سرشناس : گفتند مردی نام گرفته است . (تاریخ بیهقی ص 412).
-
نام نویسی
لغتنامه دهخدا
نام نویسی . [ ن ِ ] (حامص مرکب ) ثبت نام کردن . نام نوشتن . ثبت اسم .
-
برخه نام
لغتنامه دهخدا
برخه نام . [ ب َ خ َ / خ ِ ] (اِ مرکب ) مخرج کسر. (فرهنگ رازی ).
-
بی نام
فرهنگ فارسی عمید
(صفت) binām ۱. آنکه یا آنچه اسم ندارد؛ بیاسم.۲. گمنام.
-
پاک نام
فرهنگ فارسی عمید
(صفت) [قدیمی، مجاز] pāknām نیکنام؛ خوشنام.
-
زشت نام
فرهنگ فارسی عمید
(صفت) [قدیمی] zeštnām بدنام؛ رسوا؛ بیآبرو.
-
نیک نام
فرهنگ فارسی عمید
(صفت) ‹نیکونام، نکونام› niknām کسی که نامش به نیکویی برده شود؛ خوشنام.