کاربر عزیز نسخه جدید واژهیاب در دسترس است. در تاریخ ۳۰ اردیبهشت فعالیت این نسخه از سایت متوقف خواهد شد و نسخه جدید جایگزین میگردد. اگر از دفترواژه استفاده میکردید لازم است از آن بکاپ تهیه فرمایید چرا که این مورد به نسخه جدید منتقل نخواهد شد.
نتایج زیر ناقص است. برای مشاهدهٔ موارد بیشتر روی دکمه کلیک نمایید. جستوجوی بیشتر
خطای سرور
متأسفانه سرور با خطا مواجه شد. مشکل را بررسی میکنیم و به زودی حل خواهیم کرد.
مه و ناهید پیدا نشد!
- از درستی املای واژهٔ نوشتهشده مطمئن شوید.
- شکل سادهٔ لغت را بدون نوشتن وندها و ضمایر متصل بنویسید.
- این جستوجو را در فرهنگهای دیگر انجام دهید.
-
مهآسا
فرهنگ نامها
(تلفظ: mah āsā) (مَه = ماه + آسا (پسوند شباهت)) ، همانند ماه ، شبیه به ماه ؛ (به مجاز) زیباروی .
-
مهتا
فرهنگ نامها
(تلفظ: mah tā) همانند ماه ، چون ماه ؛ (به مجاز) زیبا رو .
-
مهتابان
فرهنگ نامها
(تلفظ: mah tābān) ماهِ تابان ، ماهِ تابنده ؛ (به مجاز) زیبا رو .
-
مهرخ
فرهنگ نامها
(تلفظ: mah rox) ماه رخ ، آن که دارای رخساری چون ماه است ؛ (به مجاز) زیبا ، خوبرو .
-
steam mist
بخارتُنُکمِه
واژههای مصوّب فرهنگستان
[علوم جَوّ] ← بخارمِه
-
sea mist
دریاتُنُکمِه
واژههای مصوّب فرهنگستان
[علوم جَوّ] ← بخارمِه
-
ده مه
لغتنامه دهخدا
ده مه . [ دِه ْ م ِه ْ ] (اِ مرکب ) بزرگ ده . صاحب ده . رئیس ده . کدخدا. دهخدا. دهبان . (یادداشت مؤلف ).
-
مه آلود
لغتنامه دهخدا
مه آلود. [ م ِه ْ ] (ن مف مرکب ) آلوده به مه . هوایی آلوده به مه .
-
مه بانو
لغتنامه دهخدا
مه بانو. [ م ِه ْ ] (اِ مرکب )بانوی بانوان . سرور بانوان . بزرگ زنان : که او بود مه بانوی پهلوان ستوده زنی بود روشن روان .فردوسی .
-
مه پرست
لغتنامه دهخدا
مه پرست . [ م َه ْ پ َ رَ ] (نف مرکب ) آنکه ماه (قمر) را پرستش کند. || عاشق . شیفته . دلداده . گرفتار معشوق : مه پرستان که ستاره همه شب می شمرندآخر این کوشش اومید به جائی برسد.مولوی .
-
مه خیمه
لغتنامه دهخدا
مه خیمه . [ م َ هَِ خ َ / خ ِ م َ / م ِ ] (ترکیب اضافی ، اِ مرکب ) ماهی که از زر بر سر عمود خیمه می سازند. (حاشیه ٔ شرفنامه ٔ نظامی چ وحید ص 357) : چو هندو سراپرده ٔ شاه دیدمه خیمه بر خیمه ٔ ماه دید.نظامی .
-
مه رخسار
لغتنامه دهخدا
مه رخسار. [ م َه ْ رُ ] (ص مرکب )ماه روی . مه رخ . ماه رخ . مجازاً، زیبا. خوشگل . جمیل .
-
مه روئی
لغتنامه دهخدا
مه روئی . [ م َه ْ ] (حامص مرکب ) مه رویی . رجوع به مه رویی شود.
-
مه رویه
لغتنامه دهخدا
مه رویه . [ م َه ْ ی َ ] (اِخ ) نامی از نامهای ایرانی . (یادداشت مؤلف )
-
مه سیما
لغتنامه دهخدا
مه سیما. [ م َه ْ ] (ص مرکب ) ماه سیما. که دارای سیمایی چون ماه است . با سیمایی بسان ماه زیبا : آفتاب فتح را هر دم طلوعی میدهداز کلاه خسروی رخسار مه سیمای تو.حافظ.