کاربر عزیز نسخه جدید واژهیاب در دسترس است. در تاریخ ۳۰ اردیبهشت فعالیت این نسخه از سایت متوقف خواهد شد و نسخه جدید جایگزین میگردد. اگر از دفترواژه استفاده میکردید لازم است از آن بکاپ تهیه فرمایید چرا که این مورد به نسخه جدید منتقل نخواهد شد.
خطای سرور
متأسفانه سرور با خطا مواجه شد. مشکل را بررسی میکنیم و به زودی حل خواهیم کرد.
قلج پیدا نشد!
- از درستی املای واژهٔ نوشتهشده مطمئن شوید.
- شکل سادهٔ لغت را بدون نوشتن وندها و ضمایر متصل بنویسید.
- این جستوجو را در فرهنگهای دیگر انجام دهید.
قلج
معنی
(قَ) [ تر. ] (اِ.) شمشیر.
فرهنگ فارسی معین
دیکشنری
نتیجهای یافت نگردید.
-
جستوجوی دقیق
-
قلج
فرهنگ فارسی معین
(قَ) [ تر. ] (اِ.) شمشیر.
-
قلج
فرهنگ فارسی معین
(قُ) (اِ.) چهارپایی (اسب ، استر، خر) که دو پایش از هم جدا و دور باشد و مهره های زانوهایش نزدیک و به هم پیوسته ، چنان که هنگام راه رفتن برهم ساید.
-
قلج
لغتنامه دهخدا
قلج . [ ق ِ ل ِ ] (ترکی ، اِ) شمشیر و سیف . (دزی ج 2 ص 392).
-
قلج
لغتنامه دهخدا
قلج . [ ق ُ ] (اِ) چهارپایی را گویند از اسب و استر و خر الاغ که هر دو پایش از یکدیگر جدا و دور باشد و مهره های زانویش نزدیک و به هم پیوسته چنانکه به هنگام راه رفتن بر هم ساید، و دستهای این چنین را سگدست میگویند. (برهان ) (آنندراج ).
-
قلج
واژهنامه آزاد
شمشیر تیز
-
واژههای مشابه
-
قلج ارسلان
لغتنامه دهخدا
قلج ارسلان . [ ق ِ ل ِ اَ س َ ] (اِخ ) ابن مسعودبن قلج ارسلان بن سلیمان بن قتلمش بن سلجوقی (559-588 هَ . ق .). حکمران بلاد قونیه و توابع و اقصرا و سیواس و ملطیه و جز آن بود. وی 29 سال پادشاهی کرد. سیاستمداری عادل و باهیبت بود. جنگهایی با رومیان کرد و...
-
قلج کندی
لغتنامه دهخدا
قلج کندی . [ ] (اِخ ) دهی است جزء دهستان خرقان ساوه ٔ بخش مرکزی شهرستان ساوه واقع در 22 هزارگزی شمال ساوه و 15 هزارگزی راه عمومی . این ده در جلگه واقع شده و هوایی معتدل دارد. سکنه ٔ آن 183 تن است . آب آن از قنات و محصول آن غلات ومختصر سیب زمینی است ....
-
واژههای همآوا
-
غلج
لغتنامه دهخدا
غلج . [ غ َ ] (اِ) گره دوتا باشد که آسان نگشایند. (فرهنگ اسدی ) . گره به علقه باشد. (حاشیه ٔ فرهنگ اسدی چ اقبال ). گره غلچ . (حاشیه ٔ برهان قاطع) : ای آنکه عاشقی به غم اندر غمی شده دامن بیا به دامن من غلج برفکن . معروفی (از فرهنگ اسدی ) (فرهنگ اوبهی ...
-
غلج
لغتنامه دهخدا
غلج . [ غ َ ] (ع مص ) غلج فرس ؛ هموار و یکسان رفتن اسب . (منتهی الارب ):غلج الفرس غلجاً؛ جری جریاً بلااختلاط فهو مغلج بالکسر. (از اقرب الموارد). در تداول مردم گناباد و خراسان یرغه رفتن را گویند. || غلج حمار؛ تاختن و آب خوردن خر، و چشیدن او با نوک زبا...
-
غلج
لغتنامه دهخدا
غلج . [ غ ُ ل ُ ] (ع اِ) جوانی نیکو. (منتهی الارب ) (آنندراج ). الشباب الحسن . (اقرب الموارد).
-
غلج
فرهنگ فارسی معین
(غَ) (اِ.) گره دوتا که به آسانی گشوده شود.
-
غلج
فرهنگ فارسی عمید
(اسم) ‹غلچ› [قدیمی] qalj گره؛ گره محکم؛ گرهی که بهآسانی گشوده نشود: ◻︎ ای آنکه عاشقی بهغماندر غمی شده / دامن بیا به دامن من غلج برفکن (معروفی: شاعران بیدیوان: ۱۴۳).