کاربر عزیز نسخه جدید واژهیاب در دسترس است. در تاریخ ۳۰ اردیبهشت فعالیت این نسخه از سایت متوقف خواهد شد و نسخه جدید جایگزین میگردد. اگر از دفترواژه استفاده میکردید لازم است از آن بکاپ تهیه فرمایید چرا که این مورد به نسخه جدید منتقل نخواهد شد.
خطای سرور
متأسفانه سرور با خطا مواجه شد. مشکل را بررسی میکنیم و به زودی حل خواهیم کرد.
شرقة پیدا نشد!
- از درستی املای واژهٔ نوشتهشده مطمئن شوید.
- شکل سادهٔ لغت را بدون نوشتن وندها و ضمایر متصل بنویسید.
- این جستوجو را در فرهنگهای دیگر انجام دهید.
-
جستوجوی دقیق
-
شرقة
لغتنامه دهخدا
شرقة. [ ش َ رَ ق َ ] (ع اِ) داغی که بدان گوسپند گوش شکافته را داغ کنند. (منتهی الارب ) (از اقرب الموارد) (ناظم الاطباء) (آنندراج ).
-
شرقة
لغتنامه دهخدا
شرقة. [ ش َ رِ ق َ ] (ع اِ) آفتاب وقتی که برآید. (از منتهی الارب ) (از ناظم الاطباء) (آنندراج ) (از اقرب الموارد). رجوع به شرق و شَرقَة شود. || مشرق . || (ص ) مؤنث شرق . گویند: عین شرقة؛ چشم سرخ خون آلود. (ناظم الاطباء).
-
شرقة
لغتنامه دهخدا
شرقة. [ ش َ ق َ ] (ع اِ) آفتاب گاه . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (آنندراج ) (دهار). بر آفتاب . (مهذب الاسماء). جای آفتابگیر که در زمستان نشینند. (از اقرب الموارد). آفتاب رو. سینه کش آفتاب . || آفتاب وقتی که برآید. (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (آنن...
-
شرقة
لغتنامه دهخدا
شرقة. [ ش َ ق ِ] (اِخ ) دهی از دهستان گرمادوز بخش کلیبر شهرستان اهر. جمعیت آن 160 تن و آب آن از چشمه تأمین می شود. محصول آنجا غلات و گردو است . صنایع دستی زنان : فرش و گلیم بافی می باشد. (از فرهنگ جغرافیایی ایران ج 4).
-
شرقة
لغتنامه دهخدا
شرقة. [ ش ُ ق َ ] (ع اِمص ) خنق و فشردگی گلو. (ناظم الاطباء).
-
جستوجو در متن
-
کلنه
لغتنامه دهخدا
کلنه . [ ] (اِخ ) (قلعه ) شهری است در کلدیه که نمرود آن رابنا نمود و قول معتنی به آن است که کلنه همان کلنواش یا کنه است و برخی بر آنند که در نزد قلعه ٔ شرقه بوده است که بمسافت 10 میل به جنوب نمرود بر دجله واقعاست . دیگران بر آنند که قلعه ٔ شرقه همان ...
-
شارق
لغتنامه دهخدا
شارق . [ رِ ] (ع اِ) آفتاب . (دهار) (غیاث ). آفتاب وقتی که برآید. (منتهی الارب ). الشمس حین تشرق . و قولهم «لااکلمک ما ذرّ شارق »، ای ما طلع قرن الشمس . (اقرب الموارد). شَرقَة، شَرِقَة. (اقرب الموارد). مهر. خور. خورشید. شمس . ذُکاء. یوح . بوح . (منته...
-
غیاث الدین
لغتنامه دهخدا
غیاث الدین . [ ثُدْ دی ] (اِخ ) (میر...) یا (سید...) از سادات و نقبای مشهد بود حسب و نسب عالی داشت . مطایبه و هزل به شعر او غالب بود و بسبب زردی بشره ٔ وی او را سید شرقه نیز می گفتند. این مطلع از اوست :دمی از دست دنیا وانرستم بیا ساقی که یکدم می پرست...
-
شاروق
لغتنامه دهخدا
شاروق . (معرب ، اِ) صاروج . (اقرب الموارد). (المعرب جوالیقی ص 209و 215). صاروج است . (فهرست مخزن الادویه ) . در لسان از ابن سیدة آمده : و آن به فارسی «جاروف » است معرب شده و «صاروج » گفته شده است و چه بسا «شاروق » گفته شود و «صرّجها به » یعنی «طلاها»...