کاربر عزیز نسخه جدید واژهیاب در دسترس است. در تاریخ ۳۰ اردیبهشت فعالیت این نسخه از سایت متوقف خواهد شد و نسخه جدید جایگزین میگردد. اگر از دفترواژه استفاده میکردید لازم است از آن بکاپ تهیه فرمایید چرا که این مورد به نسخه جدید منتقل نخواهد شد.
خطای سرور
متأسفانه سرور با خطا مواجه شد. مشکل را بررسی میکنیم و به زودی حل خواهیم کرد.
رفاه و نعمت پیدا نشد!
- از درستی املای واژهٔ نوشتهشده مطمئن شوید.
- شکل سادهٔ لغت را بدون نوشتن وندها و ضمایر متصل بنویسید.
- این جستوجو را در فرهنگهای دیگر انجام دهید.
-
جستوجوی دقیق
-
رفاه و نعمت
فرهنگ گنجواژه
گشادگی.
-
جستوجو در متن
-
ناز و نعمت
فرهنگ گنجواژه
رفاه.
-
آخورچرب
فرهنگ فارسی معین
( ~. چَ) (ص مر.) کسی که در رفاه و نعمت باشد، بسیاری مال .
-
مرساناز
واژهنامه آزاد
هدیه بی نظیر آسمانی که موجب نعمت، رفاه و آسایش پایدار و همیشگی است.
-
مرساناز
واژهنامه آزاد
هدیه بی نظیر آسمانی که موجب نعمت، رفاه و آسایش پایدار و همیشگی است.
-
آخرچرب
لغتنامه دهخدا
آخرچرب . [ خ ُ چ َ ] (ص مرکب ) آنکه در رفاه و نعمت و فراوانی است .
-
آخر چرب
لغتنامه دهخدا
آخر چرب . [ خ ُ رِ چ َ ] (ترکیب وصفی ، اِ مرکب ) آخورِ چرب . نعمت فراوان . رفاه و فراوانی نعمت . رجوع به چرب آخر شود.
-
زاکی
فرهنگ فارسی معین
[ ع . ] (اِفا.) 1 - پاکیزه و نیکو. 2 - کسی که در رفاه و نعمت به سر برد. 3 - نمو کننده .
-
الناز
فرهنگ نامها
(تلفظ: elnāz) (ترکی ـ فارسی) مایه افتخار ایل ، باعث فخر و تفاخر شهر و ولایت ، موجب نعمت و رفاه و آسایش.
-
مرساناز
واژهنامه آزاد
دخترزیباو بی نظیرآسمانی باعث فخر و مباهات که وجودش رفاه نعمت وآسایش همیشگی را هدیه می آورد.
-
مرساناز
واژهنامه آزاد
مرساناز:دخترزیباو بی نظیرآسمانی باعث فخر و مباهات که وجودش رفاه نعمت وآسایش همیشگی را هدیه می آورد.
-
مناعمة
لغتنامه دهخدا
مناعمة. [ م ُ ع َ م َ ] (ع مص ) به ناز و نعمت پروردن . (منتهی الارب ) (آنندراج ). به ناز و نعمت و آسایش پروراندن . || در رفاه و آسایش زیستن . (از ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). || استوار گردانیدن . یقال : ناعم حبلک ؛ ای احکمه . (منتهی الارب ) (از آ...
-
زاکی
لغتنامه دهخدا
زاکی . (ع ص ) نامی . رشد و نمو کننده : علی الحسب الزاکی الرفیع شفیق . (اقرب الموارد). || آنکه در رفاه و نعمت بسر برد. (اقرب الموارد). || مرد پاکیزه و نیکو. (منتهی الارب ).
-
آخور خشک
لغتنامه دهخدا
آخور خشک . [ خ ُ رِ خ ُ ] (ترکیب وصفی ، اِ مرکب ) آخُرِ خشک . آخری که علوفه در آن نباشد. || آخر بی آب . || مجازاً، جایی که نعمت و رفاه در آن نیست .