کاربر عزیز نسخه جدید واژهیاب در دسترس است. در تاریخ ۳۰ اردیبهشت فعالیت این نسخه از سایت متوقف خواهد شد و نسخه جدید جایگزین میگردد. اگر از دفترواژه استفاده میکردید لازم است از آن بکاپ تهیه فرمایید چرا که این مورد به نسخه جدید منتقل نخواهد شد.
خطای سرور
متأسفانه سرور با خطا مواجه شد. مشکل را بررسی میکنیم و به زودی حل خواهیم کرد.
دواة پیدا نشد!
- از درستی املای واژهٔ نوشتهشده مطمئن شوید.
- شکل سادهٔ لغت را بدون نوشتن وندها و ضمایر متصل بنویسید.
- این جستوجو را در فرهنگهای دیگر انجام دهید.
-
جستوجوی دقیق
-
دواة
لغتنامه دهخدا
دواة. [ دَ ] (ع اِ) سیاهی دان . ج ، دَواً، دِوی ّ و دُوی ّ. (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء). دوات . (یادداشت مؤلف ). رجوع به دوات شود. || پوست حنظل . (از منتهی الارب ) (ناظم الاطباء). || پوست دانه ٔ انگور. (منتهی الارب ) (از ناظم الاطباء). || پوست خرب...
-
واژههای همآوا
-
دوات
واژگان مترادف و متضاد
آمه، جوهردان، دویت، مرکبدان
-
دوات
فرهنگ فارسی معین
(دَ) [ ع . ] (اِ.) ظرفی که در آن مرکب ریزند.
-
دوعة
لغتنامه دهخدا
دوعة. [ ع َ ] (ع اِ) واحد دوع ؛ یعنی یک دوع .(از منتهی الارب ) (ناظم الاطباء). رجوع به دوع شود.
-
دوات
لغتنامه دهخدا
دوات . [ دَ ] (ع اِ) سیاهی دان . (منتهی الارب ). دویت . ظرف مرکب برای نوشتن . آمه . مرکب دان . دوده دان . خوالستان . مداددان . لیقه دان . حبردان . قاروره . خوالسته . (یادداشت مؤلف ). ظرفی که در آن سیاهی کتابت نگاه دارند، و آنرا به فارسی آمه خوانند. ...
-
دوات
فرهنگ فارسی عمید
(اسم) [عربی: دواة] davāt ظرف کوچکی که در آن مرکب یا جوهر میریزند برای نوشتن؛ مرکبدان؛ دویت.
-
دوات
لهجه و گویش اصفهانی
تکیه ای: davât طاری: devât طامه ای: devât طرقی: dövât کشه ای: davât نطنزی: davât
-
دُوات
لهجه و گویش بختیاری
duât دَوات.
-
جستوجو در متن
-
دوایات
لغتنامه دهخدا
دوایات . [ دَ ] (ع اِ) ج ِ دواة. (ناظم الاطباء). رجوع به دواة شود.
-
دوی
لغتنامه دهخدا
دوی . [ دُ / دِ وی ی ] (ع اِ) دَوی ̍. ج ِ دواة. (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء). و رجوع به دَوی ̍ و دواة شود.
-
دویات
لغتنامه دهخدا
دویات . [ دَ وَ ] (ع اِ) ج ِ دواة.(ناظم الاطباء) (از آنندراج ). و رجوع به دواة شود.
-
عهدنامچه
لغتنامه دهخدا
عهدنامچه . [ع َ چ َ / چ ِ ] (اِ مرکب ) عهدنامه . پیمان نامه : پس دواة خاصه پیش آوردند در زیر آن بخط خویش تازی و فارسی عهدنامچه که از بغداد آورده بودند و آنچه استادم ترجمه کرده بود نبشت . (تاریخ بیهقی ص 295).
-
دوی
لغتنامه دهخدا
دوی . [ دَ وا ](ع اِ) بیماری . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (آنندراج ). || (ص ) بیمار و مذکر و مؤنث در آن یکی است : رجل دوی و امراءة دوی . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء). مردی تباه . (مهذب الاسماء). || مرد گول . (منتهی الارب ) (ناظم الاطب...