کاربر عزیز نسخه جدید واژهیاب در دسترس است. در تاریخ ۳۰ اردیبهشت فعالیت این نسخه از سایت متوقف خواهد شد و نسخه جدید جایگزین میگردد. اگر از دفترواژه استفاده میکردید لازم است از آن بکاپ تهیه فرمایید چرا که این مورد به نسخه جدید منتقل نخواهد شد.
نتایج زیر ناقص است. برای مشاهدهٔ موارد بیشتر روی دکمه کلیک نمایید. جستوجوی بیشتر
خطای سرور
متأسفانه سرور با خطا مواجه شد. مشکل را بررسی میکنیم و به زودی حل خواهیم کرد.
درشت پیدا نشد!
- از درستی املای واژهٔ نوشتهشده مطمئن شوید.
- شکل سادهٔ لغت را بدون نوشتن وندها و ضمایر متصل بنویسید.
- این جستوجو را در فرهنگهای دیگر انجام دهید.
-
درشت خوار
لغتنامه دهخدا
درشت خوار. [ دُ رُ خوا / خا ] (نف مرکب ) درشت خوارنده . آنکه خوراک های درشت و ناگوار می خورد. رجل جشب المأکل ؛ مرد بدخورش درشت خوار. (ناظم الاطباء). || جانوری که غذا درشت خورد . (واژه های فرهنگستان ).
-
درشت خواری
لغتنامه دهخدا
درشت خواری . [ دُ رُ خوا / خا ] (حامص مرکب ) درشت خوار بودن . صفت و عمل درشت خوار : بر رغبت آن درشت خواری کردش به جواب نرم یاری .نظامی .
-
درشت خوئی
لغتنامه دهخدا
درشت خوئی . [ دُ رُ ] (حامص مرکب ) درشت خویی . درشت خو بودن . رجوع به درشت خویی شود.
-
درشت دار
لغتنامه دهخدا
درشت دار. [ دُ رُ ] (اِخ ) دهی است از دهستان کولیوند بخش سلسله ٔ شهرستان خرم آباد واقع در 28 هزارگزی جنوب باختری الشتر و 18 هزارگزی باختر راه شوسه ٔ خرم آباد به کرمانشاه . آب آن از چشمه ها و راه آن مالرو است . (از فرهنگ جغرافیایی ایران ج 6).
-
درشت رو
لغتنامه دهخدا
درشت رو. [ دُ رُ رو ] (ص مرکب ) درشت روی . درشت صورت . || تندخوی . بدخلق . || گستاخ .
-
درشت رویی
لغتنامه دهخدا
درشت رویی . [ دُ رُ رو ] (حامص مرکب ) درشت روی بودن . تندخویی . بدخلقی . || گستاخی .
-
درشت سخن
لغتنامه دهخدا
درشت سخن . [ دُ رُ س ُ خ َ ] (ص مرکب ) که به تندی و خشونت سخن گوید. فَظّ. (زمخشری ) : سخن ندانم گفتن همی ز تنگدلی چنین درشت سخن گشته ام به صلح و به جنگ . فرخی .سخن نگفتی وچون گفتی سنگ منجنیق بود که در آبگینه خانه انداختی گفت چه کنم مردیم درشت سخن و ب...
-
درشت گذار
لغتنامه دهخدا
درشت گذار. [ دُ رُ گ ُ ] (ص مرکب ) صعب العبور: عِرق ؛ کوه درشت گذار که از جهت صعوبت بر آن برآمدن نتوانند. (منتهی الارب ).
-
درشت گردانیدن
لغتنامه دهخدا
درشت گردانیدن . [ دُ رُ گ َ دَ ] (مص مرکب ) درشت کردن . سخت کردن : اًقضاض ؛ درشت و خاک آلود گردانیدن خوابگاه . (از منتهی الارب ). تلبید؛ درشت گردانیدن نم زمین را. (از منتهی الارب ). و رجوع به درشت کردن شود.
-
درشت گردیدن
لغتنامه دهخدا
درشت گردیدن . [ دُ رُ گ َ دی دَ ] (مص مرکب ) درشت گشتن . درشت شدن . خشن شدن . زبر گشتن . خشانة. خشن . خُشنة. خشونة. کَذّ. کَنَت . مَخشنة. (منتهی الارب ): اًقسان ؛ درشت گردیدن دست از کار زرع و کشت و آبکشی و گِل کاری . مَشَط؛ درشت گردیدن دست از کار. (ا...
-
درشت گو
لغتنامه دهخدا
درشت گو. [ دُ رُ ] (نف مرکب ) درشت گوی . درشت گوینده . خشن . که سخن نه بملایمت گوید. گستاخ . و رجوع به درشت گوی شود.
-
درشت گوش
لغتنامه دهخدا
درشت گوش . [ دُ رُ ] (ص مرکب ) کر و ناشنوا. (آنندراج ). کودن و کسی که خوب نشنود. (ناظم الاطباء).
-
درشت گوی
لغتنامه دهخدا
درشت گوی . [ دُ رُ ] (نف مرکب ) درشت گوینده . مِذْوَح . (منتهی الارب ). و رجوع به درشتگو شود.
-
درشت گویی
لغتنامه دهخدا
درشت گویی . [ دُ رُ ] (حامص مرکب ) درشت گوئی . درشت گو بودن .
-
درشت نهاد
لغتنامه دهخدا
درشت نهاد. [ دُ رُ ن ِ/ ن َ ] (ص مرکب ) جافی الخلقه . غلیظ. (منتهی الارب ).