کاربر عزیز نسخه جدید واژهیاب در دسترس است. در تاریخ ۳۰ اردیبهشت فعالیت این نسخه از سایت متوقف خواهد شد و نسخه جدید جایگزین میگردد. اگر از دفترواژه استفاده میکردید لازم است از آن بکاپ تهیه فرمایید چرا که این مورد به نسخه جدید منتقل نخواهد شد.
نتایج زیر ناقص است. برای مشاهدهٔ موارد بیشتر روی دکمه کلیک نمایید. جستوجوی بیشتر
خطای سرور
متأسفانه سرور با خطا مواجه شد. مشکل را بررسی میکنیم و به زودی حل خواهیم کرد.
بزی پیدا نشد!
- از درستی املای واژهٔ نوشتهشده مطمئن شوید.
- شکل سادهٔ لغت را بدون نوشتن وندها و ضمایر متصل بنویسید.
- این جستوجو را در فرهنگهای دیگر انجام دهید.
-
واژههای همآوا
-
بذی
فرهنگ فارسی معین
(بَ) [ ع . ] (ص .) بی شرم ، شوخی کن ، ناسزاگو.
-
بضی
لغتنامه دهخدا
بضی . [ ب ُض ْ ضا / ب ُ ضا ] (اِخ ) دهی است ببلاد بجیله یا وادیی است . (منتهی الارب ).
-
بذی
لغتنامه دهخدا
بذی ٔ. [ ب َ ] (ع ص ) مرد بد و زشت گفتار و حقیر. (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء). فحش گو. ج ، ابذیاء. (از معجم متن اللغة). بدزبان . دهان دریده . فاحش اللسان . (یادداشت مؤلف ). || جای بی چراگاه . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (از ذیل اقرب الموارد).
-
بذی
لغتنامه دهخدا
بذی . [ ب َ ذی ی ] (ع ص ) بیهوده گوی و بدزبان . (منتهی الارب ) (آنندراج ). بی شرم . (نصاب از یادداشت مؤلف ) (مهذب الاسماء). مرد فاحش بی شرم . (غیاث اللغات ). ناسزاگوی . ج ، ابذیاء. (از اقرب الموارد). هرزه گوی . (یادداشت مؤلف ).
-
جستوجو در متن
-
سکسوکة
دیکشنری عربی به فارسی
ريش بزي
-
goatees
دیکشنری انگلیسی به فارسی
بزها، ریش بزی
-
goatee
دیکشنری انگلیسی به فارسی
بزا، ریش بزی
-
ریش (انواع)
لهجه و گویش تهرانی
محرابی،توپی،دَبه،بُزی،سجافی.
-
تکه
فرهنگ فارسی معین
(تَ کِّ) (اِ.) بز نر، بزی که پیشاپیش گله حرکت کند.
-
نهاز
فرهنگ فارسی معین
(نُ) (اِ.) بُز پیشرو گله ، بزی که پیشاپیش گله حرکت می کند.
-
خط بجهان کشیدن
لغتنامه دهخدا
خط بجهان کشیدن . [ خ َ ب ِ ج َ ک َ / ک ِ دَ ] (مص مرکب ) ترک دنیا دادن . تارک دنیا شدن . (ناظم الاطباء) : خط بجهان درکش و بیغم بزی دور شو از دور و مسلم بزی .نظامی .
-
شیرکن
لغتنامه دهخدا
شیرکن . [ ک َ ] (ص مرکب ) گوسفند یا بزی که در خردی اخته کنند فربهی را. (یادداشت مؤلف ).
-
صعدة
لغتنامه دهخدا
صعدة. [ ص َ دَ ] (اِخ ) نام اسب ذؤیب هلال است . || ماده بزی است . (منتهی الارب ).
-
اکولة
لغتنامه دهخدا
اکولة. [ اُ ل َ ] (ع اِ) بزی که جهت شکار گرگ و نحو آن استاده کنند. (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء).