کاربر عزیز نسخه جدید واژهیاب در دسترس است. در تاریخ ۳۰ اردیبهشت فعالیت این نسخه از سایت متوقف خواهد شد و نسخه جدید جایگزین میگردد. اگر از دفترواژه استفاده میکردید لازم است از آن بکاپ تهیه فرمایید چرا که این مورد به نسخه جدید منتقل نخواهد شد.
خطای سرور
متأسفانه سرور با خطا مواجه شد. مشکل را بررسی میکنیم و به زودی حل خواهیم کرد.
ارده گر پیدا نشد!
- از درستی املای واژهٔ نوشتهشده مطمئن شوید.
- شکل سادهٔ لغت را بدون نوشتن وندها و ضمایر متصل بنویسید.
- این جستوجو را در فرهنگهای دیگر انجام دهید.
-
جستوجوی دقیق
-
ارده گر
لغتنامه دهخدا
ارده گر. [ اَ دَ گ َ ] (اِخ ) (خواجه علی ...) اصفهانی یکی از مهندسان خراسان بعهد سلطان ابوسعید تیموری که بقوت ذهن و دقت طبع، امور عجیبه ظاهر میکرد. وی در یک شیشه سی ودو جماعت محترفه ٔ صنعت پیشه را که در کارخانه ٔ آفرینش موجود بودند، بحیز ظهور آورد چن...
-
واژههای مشابه
-
آرده
فرهنگ فارسی عمید
(اسم) = ارده 'ārde
-
آرده
فرهنگ فارسی معین
(دِ) ( اِ.) آرد کنجد سفید، ارده .
-
آرده
لغتنامه دهخدا
آرده . [ دَ / دِ ] (اِ) آرد کنجده ٔ سپید. ارده . لکد.
-
اَرده
لهجه و گویش تهرانی
کنجد روغن کشیده نرم
-
ارده شیره
فرهنگ فارسی عمید
(اسم) 'ardešire حلواارده.
-
آرده خرما
لغتنامه دهخدا
آرده خرما. [ دَ / دِ خ ُ ] (اِ مرکب ) طعامی است که از خرما و آرد یا نان گرم و کره سازند. رنگینک .
-
ارده ٔ خرما
لغتنامه دهخدا
ارده ٔ خرما. [ اَ دَ / دِ ی ِ خ ُ ] (ترکیب اضافی ، اِ مرکب ) چکان خرما یعنی مالیده . (شمس اللغات ) (شعوری از شرفنامه ).
-
ارده ٔ کنجد
لغتنامه دهخدا
ارده ٔ کنجد. [ اَ دَ / دِ ی ِ ک ُ ج ِ ] (ترکیب اضافی ، اِمرکب ) مالیده ای است از کنجد که با رطب و دوشاب خورند. (شمس اللغات ). لکد. (دهار). حلواارده : فصل تاسع قدمی نه بدکان بقال کام خود از رطب و ارده ٔ کنجد بردار.بسحاق اطعمه .
-
ارده ای
لغتنامه دهخدا
ارده ای . [اَ دَ / دِ ] (ص نسبی ) منسوب به ارده . برنگ ارده .
-
ارده جان
لغتنامه دهخدا
ارده جان . [ اَ دَ ] (اِخ ) نام محلی کنار راه رشت به آستارا میان چهارشنبه بازار و پرسر، در 75000 گزی رشت .
-
ارده حلوا
لغتنامه دهخدا
ارده حلوا. [ اَ دَ / دِ ح َل ْ ] (اِ مرکب ) رهشه . رهشی . حلواارده . رجوع به ارده شود.
-
ارده خاتون
لغتنامه دهخدا
ارده خاتون . [ اَ دَ ] (اِخ ) بنت ترمشیرین خان و مادرزن امیرحسین معاصر امیرتیمور. رجوع به حبط ج 2 ص 129 شود.
-
ارده دوشاب
لغتنامه دهخدا
ارده دوشاب . [ اَ دَ / دِ دو ] (اِ مرکب ) چکانی است یعنی مالیده ای که از آرد سازند و با دوشاب میخورند. (شمس اللغات ).