کاربر عزیز نسخه جدید واژهیاب در دسترس است. در تاریخ ۳۰ اردیبهشت فعالیت این نسخه از سایت متوقف خواهد شد و نسخه جدید جایگزین میگردد. اگر از دفترواژه استفاده میکردید لازم است از آن بکاپ تهیه فرمایید چرا که این مورد به نسخه جدید منتقل نخواهد شد.
خطای سرور
متأسفانه سرور با خطا مواجه شد. مشکل را بررسی میکنیم و به زودی حل خواهیم کرد.
قد و نیم قد پیدا نشد!
- از درستی املای واژهٔ نوشتهشده مطمئن شوید.
- شکل سادهٔ لغت را بدون نوشتن وندها و ضمایر متصل بنویسید.
- این جستوجو را در فرهنگهای دیگر انجام دهید.
-
جستوجو در متن
-
هفت کچلان
فرهنگ فارسی معین
( ~. کَ چَ) (اِمر.) (عا.) داشتن عایله خصوصاً اطفال قد و نیم قد بسیار.
-
نیم وجبی
فرهنگ فارسی معین
(وَ جَ)(ص نسب .)1 - (عا.) بسیار کوتاه ، کوتاه قد. 2 - آن چه که طول و ارتفاعش معادل نیم وجب باشد.
-
پستک
فرهنگ فارسی معین
(پَ تَ) 1 - (ص .) کوتاه قد. 2 - (اِمر.) نیم تنة نمدی خشن .
-
بالا نمودن
فرهنگ فارسی معین
(نِ دَ) (مص ل .) نشان دادنِ قد و قامت خود.
-
سراپا
فرهنگ فارسی معین
(سَ) (اِمر.) سرتاپا، سرتاپای انسان ، قد و بالا، اندام .
-
آب اندام
فرهنگ فارسی معین
(بْ. اَ) (ص مر. اِمر.) خوش قد و قامت .
-
دکش
فرهنگ فارسی معین
(دَ کِ) (ص .) (عا.) سست و بلند قد (شخص ).
-
عظم
فرهنگ فارسی معین
(عِ ظَ) [ ع . ] (اِمص .) عظمت ، بزرگی قد و مقام .
-
بشن
فرهنگ فارسی معین
(بَ) ( اِ.) 1 - قد و قامت . 2 - بدن ، تن . 3 - سینه ، بَر.
-
رعناء
فرهنگ فارسی معین
(رَ) [ ع . ] (ص .) 1 - خودپسند، متکبر. 2 - در فارسی به معنای خوش قد و قامت .
-
واخیسیدن
فرهنگ فارسی معین
(دَ) (مص ل .) (عا.) از جوش افتادن (پلو یا کته ) در روی بار و در نتیجه قد نکشیدن و پختن نشاستة آن .
-
سرو چمان
فرهنگ فارسی معین
(سَ وِ چَ)(ص مر.) سرو خرامان ، سرو خوش رفتار، کنایه از: معشوق خوش قد و بالا.
-
بیدستر
فرهنگ فارسی معین
(دَ تَ) (اِمر.) پستانداری از راستة جوندگان که نسبتاً بزرگ است با وزن بیست کیلوگرم و قد هفتادوپنج سانتیمتر، موهای بدنش زیباست و به همین مناسبت شکار می شود. سگ آبی .
-
گورزا
فرهنگ فارسی معین
(ص مف ) = گورزاده : 1 - در گذشته چون زن آبستنی که زادنش نزدیک بود می مرد، او را در گور می نهادند و شخصی را روی گور می گماشتند و نی یا لوله ای از درون گور به بیرون می گذاشتند تا چون کودک زاده شود صدایش از آن لوله شنیده شود و گور را بشکافند و بیرون آور...
-
انچوچک
فرهنگ فارسی معین
(اَ چَ) (ص .) 1 - هر چیز کوچک و خرد. 2 - آدم کوتاه قد. 3 - دانه ای کوچک شبیه دانه گلابی با پوسته محکم که همچون آجیل قابل خوردن می باشد.