کاربر عزیز نسخه جدید واژهیاب در دسترس است. در تاریخ ۳۰ اردیبهشت فعالیت این نسخه از سایت متوقف خواهد شد و نسخه جدید جایگزین میگردد. اگر از دفترواژه استفاده میکردید لازم است از آن بکاپ تهیه فرمایید چرا که این مورد به نسخه جدید منتقل نخواهد شد.
خطای سرور
متأسفانه سرور با خطا مواجه شد. مشکل را بررسی میکنیم و به زودی حل خواهیم کرد.
مفلح شدن پیدا نشد!
- از درستی املای واژهٔ نوشتهشده مطمئن شوید.
- شکل سادهٔ لغت را بدون نوشتن وندها و ضمایر متصل بنویسید.
- این جستوجو را در فرهنگهای دیگر انجام دهید.
-
واژههای مشابه
-
ابن مفلح
لغتنامه دهخدا
ابن مفلح . [ اِ ن ُ م ُ ل ِ ] (اِخ ) ظهیرالدین ابواسحاق ابراهیم بن نورالدین علی بن عبدالعالی عاملی میسی فقیه ، شیعی ، از علمای دولت شاه طهماسب صفوی . او بحسن خط معروف بوده است و فرزند او عبدالکریم و نبه ٔ اوشیخ لطف اﷲ متوفی به 1032 هَ . ق . هر یک از ...
-
مفلح اصفهانی
لغتنامه دهخدا
مفلح اصفهانی . [ م ُ ل ِ ح ِ اِ ف َ ] (اِخ ) از شاعران مقدم بر تألیف آتشکده ٔ آذر است . لطفعلی بیگ آذر بیگدلی آرد: از حسب و نسب او چیزی معلوم نشد. این یک شعر از او به نظر رسید:بهشت آنجاست کآزاری نباشدکسی را با کسی کاری نباشد .و رجوع به قاموس الاعلام...
-
مفلح ترک
لغتنامه دهخدا
مفلح ترک . [ م ُل ِ ح ِ ت ُ ] (اِخ ) از امرای بنی عباس در قرن سوم هجری (مقتول به سال 258 هَ . ق .) است . به سال 254 هَ . ق . به قم حمله کرد و جمع کثیری از مردم آنجا را کشت ودر سال 255 به طبرستان با حسن بن زیدبن علوی جنگید واو را شکست داد. وی در جنگ ب...
-
مفلح صیمری
لغتنامه دهخدا
مفلح صیمری . [ م ُ ل ِ ح ِ ص َ م َ ] (اِخ ) رجوع به صیمری مفلح بن حسین و الذریعه ج 3 ص 335 و فهرست کتابخانه ٔ مدرسه سپهسالار ج 2 ص 281 شود.
-
جستوجو در متن
-
نیک بخت
لغتنامه دهخدا
نیک بخت . [ ب َ ] (ص مرکب ) سعید. مسعود. دولت یار. خوش بخت . کام روا. سعادتمند. مفلح : نیک بخت آن کسی که داد و بخوردشوربخت آنکه او نخورد و نداد. رودکی .به هر شهر بنشست و بنهاد تخت چنانچون بود مردم نیک بخت . فردوسی .شنیدی که بر ایرج نیک بخت چه آمد ز ت...
-
صاحب الزنج
لغتنامه دهخدا
صاحب الزنج . [ ح ِ بُزْ زَ ](اِخ ) ابن اثیر در حوادث سال 255 هَ . ق . گوید: به شوال این سال در فرات بصره مردی خروج کرد و خود را علی بن محمدبن احمدبن عیسی بن زیدبن علی بن حسین بن علی بن ابی طالب خواند و زنگیان را که در سباخ بودند فراهم ساخت و از دجله ...
-
احمد
لغتنامه دهخدا
احمد. [ اَ م َ ] (اِخ ) ابن المفلح الطرابلسی الشامی ، مکنی به ابن منیر. در سنه ٔ 473 هَ .ق . در طرابلس که از بلاد شام است تولد یافته و بنام جدش که احمدبن مفلح بوده است نامیده شده و در همان بلد نشو و نما یافته و بتأییدات یزدانی بسعادت تحصیل علوم و تک...