کاربر عزیز نسخه جدید واژهیاب در دسترس است. در تاریخ ۳۰ اردیبهشت فعالیت این نسخه از سایت متوقف خواهد شد و نسخه جدید جایگزین میگردد. اگر از دفترواژه استفاده میکردید لازم است از آن بکاپ تهیه فرمایید چرا که این مورد به نسخه جدید منتقل نخواهد شد.
خطای سرور
متأسفانه سرور با خطا مواجه شد. مشکل را بررسی میکنیم و به زودی حل خواهیم کرد.
تاو پیدا نشد!
- از درستی املای واژهٔ نوشتهشده مطمئن شوید.
- شکل سادهٔ لغت را بدون نوشتن وندها و ضمایر متصل بنویسید.
- این جستوجو را در فرهنگهای دیگر انجام دهید.
-
جستوجوی دقیق
-
تاو
لغتنامه دهخدا
تاو. (اِ) تاب . (فرهنگ جهانگیری ) (برهان ) (حاشیه ٔ فرهنگ اسدی نخجوانی ) (انجمن آرا) (آنندراج ) (ناظم الاطباء) (لسان العجم شعوری ج 1 ورق 289). چه در لغت فارسی واو به بای ابجد و برعکس تبدیل می یابد. (برهان ) (ناظم الاطباء) (لسان العجم شعوری ج 1 ورق 28...
-
تاو
لغتنامه دهخدا
تاو. [ وِن ْ ] (ع ص ) نعت است از تَواء بمعنی هلاک شدن . (اقرب الموارد) (منتهی الارب ). هلاک شونده . هالِک . (منتهی الارب ) (المنجد).
-
واژههای مشابه
-
آتش تاو
لغتنامه دهخدا
آتش تاو. [ ت َ ] (نف مرکب ) آتش تاب .
-
تاو دادن
لغتنامه دهخدا
تاو دادن . [ دَ ] (مص مرکب ) تاب دادن . رجوع به تاب دادن شود.
-
تاو کردن
لغتنامه دهخدا
تاو کردن . [ ک َ دَ ] (مص مرکب ) گرم کردن . || بسلامتی نوشیدن شراب . (ناظم الاطباء).
-
بی تاو
لغتنامه دهخدا
بی تاو. (ص مرکب ) بی تاب . رجوع به تاو و تاب شود.
-
پی و تاو
لغتنامه دهخدا
پی و تاو. [ پ َ / پ ِ ی ُ ] (اِ مرکب ) پی و پخش . تاب و توان : همه پاک با هدیه و باژ و ساونه پی بود با او کسی را نه تاو.فردوسی .
-
واژههای همآوا
-
طاو
لغتنامه دهخدا
طاو. [ وِن ] (ع ص ) طَو. گرسنه . (منتهی الارب ) (دهار). || گرسنه دارنده خود را. طاویة مثله فیهما. (منتهی الارب ) (آنندراج ). || پیچنده . (دهار).
-
جستوجو در متن
-
تاوی
لغتنامه دهخدا
تاوی . (ع ص ) کسی که بیفتد و یا هلاک شود. (ناظم الاطباء). رجوع به تاو شود.
-
تاواتاو
لغتنامه دهخدا
تاواتاو. (اِ مرکب ) قدرت و قوت و توانایی . (برهان ) (فرهنگ رشیدی ) (فرهنگ جهانگیری ) (ناظم الاطباء). محمد معین در حاشیه ٔ برهان آرد: از «تاو» + «ا» (واسطه ) + «تاو» = تاواتا. رجوع به تاواتا شود.
-
تو
لغتنامه دهخدا
تو. [ ت َ وِن ْ ] (ع ص ) تاو. تاوی . هلاک شونده . نعت است از تواء بمعنی هلاک شدن . (منتهی الارب ).
-
ته
لغتنامه دهخدا
ته . [ ت َه ْ ] (اِ) نامی است که در شمیرانات و اطراف طهران به درخت داغداغان دهند. (یادداشت بخط مرحوم دهخدا). رجوع به تاو در جنگل شناسی ساعی ص 231 شود.