کاربر عزیز نسخه جدید واژهیاب در دسترس است. در تاریخ ۳۰ اردیبهشت فعالیت این نسخه از سایت متوقف خواهد شد و نسخه جدید جایگزین میگردد. اگر از دفترواژه استفاده میکردید لازم است از آن بکاپ تهیه فرمایید چرا که این مورد به نسخه جدید منتقل نخواهد شد.
خطای سرور
متأسفانه سرور با خطا مواجه شد. مشکل را بررسی میکنیم و به زودی حل خواهیم کرد.
بهاری پیدا نشد!
- از درستی املای واژهٔ نوشتهشده مطمئن شوید.
- شکل سادهٔ لغت را بدون نوشتن وندها و ضمایر متصل بنویسید.
- این جستوجو را در فرهنگهای دیگر انجام دهید.
-
جستوجوی دقیق
-
بهاری
لغتنامه دهخدا
بهاری . [ ب َ ] (اِ) رنگی است سفید چرکین مانا به بهار نارنج . (آنندراج ).
-
بهاری
لغتنامه دهخدا
بهاری . [ ب َ ] (اِ) نوعی پارچه است : ز بهاری و گلی آنکه عمامه کرد و جامه نه هوای سرد بستان نه هوای باغ دارد. نظام قاری (دیوان ص 66).رونق حسن بهاریست دگر کتان راگرم بازار ز شمسی شده تابستان را.نظام قاری (دیوان ص 37).
-
بهاری
لغتنامه دهخدا
بهاری . [ ب َ ] (اِخ ) ابومحمد بهاری ، فرزند ابونصر احمدبن حسین بن علی بن احمدبن بهارة بکرآبادی بهاری جرجانی است که در ماه رمضان سال 423 هَ . ق . درگذشته است . (لباب الانساب ).
-
بهاری
لغتنامه دهخدا
بهاری . [ ب َ ] (اِخ ) محب اﷲبن عبدالشکور بهاری . وی علوم را نزد شیخ قطب الدین فراگرفت ، پس به حوزه ٔ درس قطب الدین شمس آبادی رفت . او راست : 1- رسالة المغالطة العامة الورود. 2- سلم العلوم (منطق ). 3- مسلم الثبوت (در اصول و فقه ). به سال 1119 هَ . ق ...
-
بهاری
لغتنامه دهخدا
بهاری . [ ب َ ] (اِخ ) یکی از نجبای آن دیار [فارس ] و اسمش نوروزشاه . چندی حکومت قلعه ٔ هرموز به او مفوض بوده و دلیری تیزچنگ و چابک سوار و امیری خوش طبع. از او است : مه من کند به هرکس که رسد شکایت از من که کسی ز رحم ناگه نکند حکایت از من .(آتشکده ٔ آ...
-
بهاری
لغتنامه دهخدا
بهاری . [ ب َ ] (ص نسبی )منسوب به بهار که عبارت از موسم گل باشد چنانکه گویند ابر بهاری . (آنندراج ). منسوب به بهار. (ناظم الاطباء). منسوب به بهار. ربیعی . (فرهنگ فارسی معین ). با کلمات ابر و باد و باران و جز اینها ترکیب شود و گاه هم معنی خوش و با طرا...
-
بهاری
لغتنامه دهخدا
بهاری . [ ب َ ری ی ] (ص نسبی ) منسوب به بهارة که نام بعض اجداد منتسب الیه است . (الانساب سمعانی ) (لباب الالباب ).
-
واژههای مشابه
-
معظم بهاری
لغتنامه دهخدا
معظم بهاری . [م ُ ع َظْ ظَ م ِ ب َ ] (اِخ ) نام وی علی خان و از شاعران هندوستان و از بزرگان ناحیه ٔ بهار بود. از اوست :به دام عشق تو چون بنده مبتلا نشود کس خدا کند که گرفتار این بلا نشود کس .به روز بیکسی دیوانگی آمد به کار من که شد از سنگ طفلان جمع ا...
-
اعتدال بهاری
لغتنامه دهخدا
اعتدال بهاری . [ اِ ت ِ ل ِ ب َ ] (ترکیب وصفی ، اِ مرکب ) اعتدال ربیعی . یکی را اعتدال بهاری خوانند و این آن است که چون آفتاب از وی بگذرد به نیمه ٔ شمالی از منطقةالبروج شود. (از التفهیم ). و رجوع به اعتدال ربیعی شود.
-
باد بهاری
لغتنامه دهخدا
باد بهاری . [ دِ ب َ ] (ترکیب وصفی ، اِ مرکب ) بادی که بموسم بهار وزد : باد بهاری بآبگیر برآمدچون رخ من گشت آبگیر پر از چین . عماره ٔ مروزی .گرمای حزیران را، مر سردی دی رامر باد بهاری را، مر باد خزان را.ناصرخسرو.
-
حسن بهاری
لغتنامه دهخدا
حسن بهاری . [ ح َ س َ ن ِ ب َ ] (اِخ ) ابن طاهر دهلوی درگذشته ٔ 909 هَ . ق . او راست : مفتاح الفیض و جز آن . (هدیةالعارفین ج 1 ص 289).
-
جستوجو در متن
-
متربع
لغتنامه دهخدا
متربع. [ م ُ ت َ رَب ْ ب ِ ] (ع ص ) ستور که علف بهاری خورده و فربه شود. (آنندراج ). فربه شده ٔ از علف بهاری . (ناظم الاطباء) (از منتهی الارب ). || کسی که چهارزانو می نشیند. (ناظم الاطباء). به چهارزانو نشیننده . (از منتهی الارب ).
-
بهارآرا
لغتنامه دهخدا
بهارآرا. [ ب َ ] (نف مرکب ، اِ مرکب ) بهارآرای . آرایش دهنده ٔ فصل بهار. آنکه بهار را آراید. || کنایه از باران بهاری . (آنندراج ). باران بهاری . (ناظم الاطباء). || گل و شکوفه و امثال آن . (آنندراج ) (ناظم الاطباء).