کاربر عزیز نسخه جدید واژهیاب در دسترس است. در تاریخ ۳۰ اردیبهشت فعالیت این نسخه از سایت متوقف خواهد شد و نسخه جدید جایگزین میگردد. اگر از دفترواژه استفاده میکردید لازم است از آن بکاپ تهیه فرمایید چرا که این مورد به نسخه جدید منتقل نخواهد شد.
خطای سرور
متأسفانه سرور با خطا مواجه شد. مشکل را بررسی میکنیم و به زودی حل خواهیم کرد.
بزمی پیدا نشد!
- از درستی املای واژهٔ نوشتهشده مطمئن شوید.
- شکل سادهٔ لغت را بدون نوشتن وندها و ضمایر متصل بنویسید.
- این جستوجو را در فرهنگهای دیگر انجام دهید.
-
جستوجوی دقیق
-
بزمی
لغتنامه دهخدا
بزمی . [ ب َ ] (اِخ ) (میر...) پسر میر ابوتراب علوی و سیدی صحیح النسب و در معاشرت ظاهرش از باطنش بهتر است . این ابیات ازوست :میی خواهم کزو مست آنچنان در کوی یار افتم که چون سر برزند صبح قیامت در خمار افتم .ببزمش نانشسته خاطرش از من بتنگ آمدبلب نابرده...
-
بزمی
لغتنامه دهخدا
بزمی . [ ب َ ] (اِخ ) غیاث الدین محمد. از مردم معروف استراباد بود و دوبیتی خوب میساخت . ابیات زیر از اوست :از ناوک غمت دل بیحاصلم پر است پیشت چگونه زار نگریم دلم پر است .رحم کن بر بزمی مسکین که امشب تا سحربا وجود بیگناهی کارش استغفار بود.این رباعی نی...
-
بزمی
لغتنامه دهخدا
بزمی . [ ب َ ] (اِخ ) ملا شاه حسین . از مردم خراسان و به بزمی تخلص میکرد. طبع خوش داشت . این مطلع از اوست :خشک سال هجر را باور اگر میداشتم تخم مهر دلبران در سینه کی میکاشتم ؟(از مجالس النفائس ص 162).
-
بزمی
لغتنامه دهخدا
بزمی . [ ب َ ] (ص نسبی ) نسبت است به بزم . اهل بزم . مقابل رزمی . اهل عیش و نوش .
-
واژههای مشابه
-
بزمی همدانی
لغتنامه دهخدا
بزمی همدانی . [ ب َ ی ِ هََ م َ ] (اِخ ) میرعقیل . از شعرای همدان است . و رجوع به مجمعالخواص ص 87 و قاموس الاعلام ترکی و بزمی در همین لغت نامه شود.
-
حسین بزمی
لغتنامه دهخدا
حسین بزمی . [ ح ُ س َ ن ِ ب َ ] (اِخ ) خراسانی (شاه ...)از شاعران دوران میرعلی شیر است . (ذریعه ج 9 ص 234).
-
جستوجو در متن
-
سام رزم
لغتنامه دهخدا
سام رزم .[ رَ ] (ص مرکب ) آنکه چون سام جنگ کند : جم سیری و سام رزم و دارا بزمی رستم کرداری و فریدون کاری .فرخی .
-
نیستی
لغتنامه دهخدا
نیستی . (اِخ ) از شاعران قرن دهم و از مردم ری است . او راست :بی لب لعلت به بزمی جام نتوانم گرفت بی تو ای آرام جان آرام نتوانم گرفت .رجوع به تحفه ٔ سامی ص 163 شود.
-
می پیمای
لغتنامه دهخدا
می پیمای . [ م َ / م ِ پ َ / پ ِ ] (نف مرکب )می خوار. (آنندراج ). می پیما. می پیماینده . باده پیما.که با کس یا کسان به باده گساری پردازد : ز می خوردن ندارم انبساطی در آن بزمی که می پیمای من نیست .ابونصر نصیرای بدخشانی .
-
نازک مشام
لغتنامه دهخدا
نازک مشام . [ زُ م َ ] (ص مرکب ) نازک دماغ . که مشامی حساس دارد : بس که در بزمی نسیمی گشته ام نازک مشام نکهت گلهای باغ از خار صحرا می کشم .؟ (از آنندراج ).
-
زودگزای
لغتنامه دهخدا
زودگزای . [ گ َ ] (نف مرکب ) زودگزاینده . که زود گزد و مسموم سازد : تا تو به رزمی چو زهر زودگزایی تا تو به بزمی چو شهد نوش گواری . فرخی .موافقان را مهرت نبید نوش گوارمخالفان را خشم تو زهر زودگزای .فرخی .
-
بزم سنگین
لغتنامه دهخدا
بزم سنگین . [ ب َ م ِ س َ ] (ترکیب وصفی ، اِ مرکب ) بزمی که در آن مردم کثیر جمع باشند. (از مصطلحات از غیاث اللغات ) (آنندراج ) : رخش شد محفل آرا شمع را بردار ازاین محفل که باشد چون رگ یاقوت عیسی بزم سنگینش .داراب بیگ جویا (از آنندراج ).
-
حسرتخانه
لغتنامه دهخدا
حسرتخانه . [ ح َ رَ ن َ ] (اِ مرکب ) حسرتکده . حسرت زار. آرمان خانه . || کنایت از دنیای فانی : نقد حسرتخانه ٔ هستی صدایی بیش نیست ای عدم نامی بدست آورده ای موجود باش . بیدل (از آنندراج ).هوسناکانه گاهی بزمی از پروانه میسازدبرایش عشق از فانوس حسرت خان...