کاربر عزیز نسخه جدید واژهیاب در دسترس است. در تاریخ ۳۰ اردیبهشت فعالیت این نسخه از سایت متوقف خواهد شد و نسخه جدید جایگزین میگردد. اگر از دفترواژه استفاده میکردید لازم است از آن بکاپ تهیه فرمایید چرا که این مورد به نسخه جدید منتقل نخواهد شد.
خطای سرور
متأسفانه سرور با خطا مواجه شد. مشکل را بررسی میکنیم و به زودی حل خواهیم کرد.
برآید پیدا نشد!
- از درستی املای واژهٔ نوشتهشده مطمئن شوید.
- شکل سادهٔ لغت را بدون نوشتن وندها و ضمایر متصل بنویسید.
- این جستوجو را در فرهنگهای دیگر انجام دهید.
-
جستوجو در متن
-
آنک
لغتنامه دهخدا
آنک . [ ن َ ] (اِ) آبله که بر اندام برآید.
-
سکسکه
لغتنامه دهخدا
سکسکه . [ س ِ س ِ ک َ / ک ِ ] (اِ) فواق . هکه . صدایی که در اثر گرفتگی غذا از گلو برآید. اِسکِرَک . اَسکُچَه . صوتی که پیاپی از گلو برآید بی قصد و اختیار.
-
بکشه
لغتنامه دهخدا
بکشه . [ ب َ ش َ/ ش ِ ] (اِ) ریشی باشد که بر شکم و گردن مردم برآید و آن را بعربی نکفه گویند. (برهان ) (آنندراج ). ریشی که برشکم و گردن مردم برآید. (ناظم الاطباء) (از سروری ).
-
هواعة
لغتنامه دهخدا
هواعة. [ هَُ ع َ ] (ع اِ) آنچه از گلوی قی کننده برآید. (اقرب الموارد).
-
حجیف
لغتنامه دهخدا
حجیف . [ ح َ ] (ع اِ) آوازی که از جوف برآید. (منتهی الارب ).
-
پروش
لغتنامه دهخدا
پروش . [ پ َ ] (اِ) جوششی که از اعضای مردم برآید و آنرا به عربی بَثر یا بَثَر گویند.
-
خلب
لغتنامه دهخدا
خلب . [ خ ِ ] (اِ) خلطی که از بینی برآید. مخاط. (ناظم الاطباء).
-
حمق
لغتنامه دهخدا
حمق . [ ح َ م َ ] (ع اِ) سپیدی که برآید از فرج . (منتهی الارب ).
-
گرد برآمدن
لغتنامه دهخدا
گرد برآمدن . [ گ َ ب َ م َ دَ ] (مص مرکب ) گرد بلند شدن . غبار برآمدن . گردانگیخته شدن : سرمست اگر درآیی عالم به هم برآیدخاک وجود ما را گرداز عدم برآید.سعدی (بدایع).
-
عرجود
لغتنامه دهخدا
عرجود. [ ع ُ ] (ع اِ) شاخ کژ نخل . (منتهی الارب ) (آنندراج ). عُرجُدّ. (اقرب الموارد). || آنچه از انگور مانند اژخ برآید. (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). اول آنچه از انگور برآید مانند اژخ . (منتهی الارب ).
-
تمناپختن
لغتنامه دهخدا
تمناپختن . [ ت َ م َن ْ نا پ ُ ت َ ] (مص مرکب ) تمنا بستن . آرزو و میلی را در دل پروراندن : تا چند تمنا پزم و خام برآیدتا چند سحر پرورم و شام برآید. ظهوری (از آنندراج ).رجوع به تمنا و دیگر ترکیبهای آن شود.
-
رجغک
لغتنامه دهخدا
رجغک . [ رَ غ َ] (اِ) آروغ و بادی که از راه گلو برآید، و رجک و رچک نیز گویند. (برهان ) (ناظم الاطباء). آروغ . (جهانگیری ). آروغ نیز گویند و آن بادی باشد که از راه گلو برآید. (آنندراج ). و رجوع به رجک و رچک و رجعک شود.
-
صابر شدن
لغتنامه دهخدا
صابر شدن . [ ب ِ ش ُ دَ ] (مص مرکب ) شکیبائی کردن : اگر عاقل شوی نامت برآیدوگر صابر شوی کامت برآید. نظامی .که صابر شو در این غم روزکی چندنماند هیچکس جاوید دربند.نظامی .
-
قردحة
لغتنامه دهخدا
قردحة. [ ق ُ دُ ح َ ] (ع اِ) مهره گلو مانا به جوز که در گلوی کودک مراهق برآید. (منتهی الارب ). مهره ٔ حلقوم که در گلوی کودکان مراهق برآید، و آن را سیب باباآدم گویند. (ناظم الاطباء).
-
فزرة
لغتنامه دهخدا
فزرة. [ ف ُ رَ ] (ع اِ) راه گشاده . (از اقرب الموارد). راه فراخ . || گره بزرگ که بر اندام برآید. (منتهی الارب ). که بر پشت یا سینه برآید. ج ، فُزَر. (از اقرب الموارد). قوز. کوژ. گوژ. رجوع به این کلمات شود.