کاربر عزیز نسخه جدید واژهیاب در دسترس است. در تاریخ ۳۰ اردیبهشت فعالیت این نسخه از سایت متوقف خواهد شد و نسخه جدید جایگزین میگردد. اگر از دفترواژه استفاده میکردید لازم است از آن بکاپ تهیه فرمایید چرا که این مورد به نسخه جدید منتقل نخواهد شد.
خطای سرور
متأسفانه سرور با خطا مواجه شد. مشکل را بررسی میکنیم و به زودی حل خواهیم کرد.
اوازی پیدا نشد!
- از درستی املای واژهٔ نوشتهشده مطمئن شوید.
- شکل سادهٔ لغت را بدون نوشتن وندها و ضمایر متصل بنویسید.
- این جستوجو را در فرهنگهای دیگر انجام دهید.
-
جستوجوی دقیق
-
اوازی
لغتنامه دهخدا
اوازی . [ اَ ](اِ) کلمه ٔ رابطه است به معنی با. (ناظم الاطباء).
-
واژههای مشابه
-
هم آوازی
لغتنامه دهخدا
هم آوازی . [ هََ ] (حامص مرکب ) هم آواز شدن یا بودن . هم صدا شدن . || برابری . هم سنگی : برون ز حکمت و انواع آن که در هر باب تو را رسد که کنی با فلک هم آوازی .ظهیر فاریابی .
-
ناخوش آوازی
لغتنامه دهخدا
ناخوش آوازی . [ خوَش ْ / خُش ْ ] (حامص مرکب ) ناخوش آواز بودن . آواز منکر داشتن . آواز خوش نداشتن . صفت ناخوش آواز.
-
نرم آوازی
لغتنامه دهخدا
نرم آوازی . [ ن َ ] (حامص مرکب ) نرم آواز بودن . رجوع به نرم آواز شود.
-
خوش آوازی
لغتنامه دهخدا
خوش آوازی . [ خوَش ْ / خُش ْ ] (حامص مرکب ) خوش صدائی . خوش نغمه ای . خوش الحانی : خوش آوازی ناله ٔ چنگ اوخبر دادش از روی گلرنگ او. نظامی .جهانجوی را زآن دل آرام چست خوش آوازی و خوبی آمد درست .نظامی .
-
واژههای همآوا
-
عواذی
لغتنامه دهخدا
عواذی . [ ع َ ] (ع ص ) رجوع به عَواذ شود.
-
اواذی
لغتنامه دهخدا
اواذی . [ اَ ] (ع اِ) ج ِ آذی . (آنندراج ) (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء). به معنی امواج دریا. (آنندراج ).
-
جستوجو در متن
-
استغراد
لغتنامه دهخدا
استغراد. [ اِ ت ِ ] (ع مص ) به خوش آوازی و بلندآوازی داشتن خوبی هوا آدمی و جز آن را. به بلند و خوش آوازی آوردن : استغرد الروض الذباب ؛ به بلند و خوش آوازی آورد مرغزار مگس را. (منتهی الارب ).
-
ابوعطا
لغتنامه دهخدا
ابوعطا. [ اَ ع َ ] (از ع ، اِ مرکب ) نام آوازی است .
-
پیشت
لغتنامه دهخدا
پیشت . (اِ صوت ) آوازی برای راندن گربه . مقابل پیش پیش که خواندن گربه را است . لفظ راندن گربه را.پخ . بانگ و آوازی زجر و راندن گربه را. پیشت پیشت .
-
غس
لغتنامه دهخدا
غس . [ غ َ ] (ع اِ صوت ) آوازی که با آن گربه را میرانند. (قطر المحیط) .
-
حجیف
لغتنامه دهخدا
حجیف . [ ح َ ] (ع اِ) آوازی که از جوف برآید. (منتهی الارب ).