کاربر عزیز نسخه جدید واژهیاب در دسترس است. در تاریخ ۳۰ اردیبهشت فعالیت این نسخه از سایت متوقف خواهد شد و نسخه جدید جایگزین میگردد. اگر از دفترواژه استفاده میکردید لازم است از آن بکاپ تهیه فرمایید چرا که این مورد به نسخه جدید منتقل نخواهد شد.
خطای سرور
متأسفانه سرور با خطا مواجه شد. مشکل را بررسی میکنیم و به زودی حل خواهیم کرد.
کشته پیدا نشد!
- از درستی املای واژهٔ نوشتهشده مطمئن شوید.
- شکل سادهٔ لغت را بدون نوشتن وندها و ضمایر متصل بنویسید.
- این جستوجو را در فرهنگهای دیگر انجام دهید.
-
جستوجوی دقیق
-
کشته
فرهنگ فارسی عمید
(صفت) kešte ۱. کاشته؛ تخمی که زیر خاک کرده شده: ◻︎ دهقان سالخورده چه خوش گفت با پسر / کای نور چشم من به جز از کشته ندروی (حافظ: ۹۷۰).۲. [قدیمی] خشکشده؛ برگه: توت کشته.
-
کشته
فرهنگ فارسی عمید
(صفت) košte ۱. بهقتلرسیده؛ مقتول.۲. [مجاز] عاشق؛ شیفته.۳. [مجاز] در بازی نرد، ویژگی مهرۀ خارجشده از بازی.۴. [قدیمی، مجاز] خاموششده.
-
جستوجو در متن
-
مقتول
فرهنگ فارسی عمید
(اسم، صفت) [عربی] maqtul کشتهشده.
-
قتیل
فرهنگ فارسی عمید
(صفت) [عربی، جمع: قَتلاء و قَتْلی و قَتَالَی] [قدیمی] qatil مقتول؛ کشتهشده.
-
پدرکش
فرهنگ فارسی عمید
(اسم، صفت مفعولی) pedarkoš کسی که پدر خود را کشته باشد؛ کشندۀ پدر.
-
خون خواه
فرهنگ فارسی عمید
(صفت) [مجاز] xunxāh آنکه پس از کشته شدن کسی انتقام وی را میگیرد یا قصاص قاتل را میخواهد.
-
شهید
فرهنگ فارسی عمید
(اسم، صفت) [عربی، جمع: شهداء] šahid ۱. کشتهشده در راه خدا.۲. از نامهای خداوند.
-
صلابه
فرهنگ فارسی عمید
(اسم) [مٲخوذ از عربی] sollābe قلابی که گاو یا گوسفند کشته را به آن آویزان میکنند.
-
تلف
فرهنگ فارسی عمید
(اسم مصدر) [عربی] talaf ۱. هلاک شدن؛ کشته شدن.۲. هدر رفتن.
-
مرگ ارزانی
فرهنگ فارسی عمید
(اسم، صفت) ‹مرگارژان، مرگارجان، مرگارزان› [قدیمی] marg[']arzāni محکوم به اعدام؛ سزاوار کشته شدن؛ مستحق مرگ؛ کشتنی.
-
مغربل
فرهنگ فارسی عمید
(صفت) [عربی] [قدیمی] moqarbal ۱. فرومایه؛ ناکس.۲. کشتۀ ورمکرده؛ آماسیده.
-
خون خواهی
فرهنگ فارسی عمید
(حاصل مصدر) [مجاز] xunxāhi به انتقام خون کسی که کشته شده قاتل او را کشتن یا خواهان مجازات او شدن.
-
استریل
فرهنگ فارسی عمید
(صفت) [فرانسوی: stérile] (پزشکی) 'est[e]ril ویژگی چیزی که با وسایل مخصوص میکروبهایش را کشته باشند؛ عاری از میکروب؛ ضدعفونی.
-
اوروت
فرهنگ فارسی عمید
(صفت) ‹اروت، روت، اورود، رود› [قدیمی] 'o(u)rot رت؛ برهنه؛ عریان؛ لخت.〈 اوروت کردن: [قدیمی] پر کندن مرغ کشته.