کاربر عزیز نسخه جدید واژهیاب در دسترس است. در تاریخ ۳۰ اردیبهشت فعالیت این نسخه از سایت متوقف خواهد شد و نسخه جدید جایگزین میگردد. اگر از دفترواژه استفاده میکردید لازم است از آن بکاپ تهیه فرمایید چرا که این مورد به نسخه جدید منتقل نخواهد شد.
خطای سرور
متأسفانه سرور با خطا مواجه شد. مشکل را بررسی میکنیم و به زودی حل خواهیم کرد.
نان به کمر داشتن پیدا نشد!
- از درستی املای واژهٔ نوشتهشده مطمئن شوید.
- شکل سادهٔ لغت را بدون نوشتن وندها و ضمایر متصل بنویسید.
- این جستوجو را در فرهنگهای دیگر انجام دهید.
-
واژههای مشابه
-
نان آور
فرهنگ فارسی عمید
(اسم، صفت فاعلی) [عامیانه، مجاز] nān[']āvar ۱. کسی که زندگانی زن و بچۀ خود را اداره میکند؛ سرپرست خانواده؛ نانبیار.۲. کسی که برای خانوادهای نان ببرد.
-
نان پز
فرهنگ فارسی عمید
(اسم، صفت فاعلی) nānpaz = نانوا
-
نان خواه
فرهنگ فارسی عمید
(صفت فاعلی) [قدیمی] nānxāh ۱. آنکه طلب نان کند؛ نانخواهنده.۲. [مجاز] فقیر.
-
نان خواه
فرهنگ فارسی عمید
(اسم) [قدیمی] nānxāh تخمی زردرنگ و خوشبو، با طعمِ کمی تند و تلخ که گاهی روی نان میریختهاند؛ جوانی؛ زنیان؛ زینان؛ زینیان؛ ساسم.
-
نان خور
فرهنگ فارسی عمید
(اسم، صفت فاعلی) ‹نانخوار، نانخواره› nānxor ۱. [عامیانه، مجاز] کسی که دیگری زندگانی او را اداره میکند؛ کسی که نان دیگری را میخورد.۲. [عامیانه، مجاز] عیال و اولاد شخص.۳. [قدیمی] خورندۀ نان.
-
نان خورش
فرهنگ فارسی عمید
(اسم) nānxoreš چیزی که با نان خورده شود؛ خورش نان؛ قاتق.
-
نان ده
فرهنگ فارسی عمید
(اسم، صفت فاعلی) ‹نانبده› [قدیمی] nāndeh ۱. ناندهنده؛ آنکه وسایل امرار معاش کسی را تٲمین کند.۲. [مجاز] کریم؛ بخشنده.
-
نان کلاغ
فرهنگ فارسی عمید
(اسم) (زیستشناسی) [قدیمی] nānkalāq = پنیرک
-
نان کور
فرهنگ فارسی عمید
(اسم، صفت) [مجاز] nānkur ۱. نمکنشناس؛ حقناشناس؛ نمکبهحرام.۲. [قدیمی] بخیل؛ دونهمت.
-
فراخ نان و نمک
فرهنگ فارسی عمید
(صفت) [قدیمی، مجاز] farāxnānonamak ویژگی آنکه مهمان بسیار دارد؛ مهماننواز.
-
جستوجو در متن
-
کمربند
فرهنگ فارسی عمید
(اسم) kamarband تسمه یا نواری که به دور کمر میبندند؛ کمر.
-
لیفه
فرهنگ فارسی عمید
(اسم) ‹نیفه› life جای بند در کمر شلوار که بند را از آن میگذرانند و به کمر میبندند.
-
کمر
فرهنگ فارسی عمید
(اسم) [پهلوی: kamar] kamar ۱. (زیستشناسی) دور شکم و پشت.۲. میان.۳. پشت.۴. کمربند.۵. ‹کمره› میانۀ کوه؛ تنگنای کوه.〈 کمر بستن: (مصدر لازم)۱. کمربند به کمر بستن؛ میان بستن.۲. [مجاز] آماده شدن برای کاری.۳. در کاری اهتمام نمودن.
-
کمری
فرهنگ فارسی عمید
(صفت نسبی، منسوب به کمر) kamari ۱. مربوط به کمر: سلاح کمری.۲. [عامیانه، مجاز] ویژگی کسی که از برداشتن بار سنگین کمرش آسیب دیده یا خمیده باشد.