کاربر عزیز نسخه جدید واژهیاب در دسترس است. در تاریخ ۳۰ اردیبهشت فعالیت این نسخه از سایت متوقف خواهد شد و نسخه جدید جایگزین میگردد. اگر از دفترواژه استفاده میکردید لازم است از آن بکاپ تهیه فرمایید چرا که این مورد به نسخه جدید منتقل نخواهد شد.
خطای سرور
متأسفانه سرور با خطا مواجه شد. مشکل را بررسی میکنیم و به زودی حل خواهیم کرد.
قوم و خویش سببی پیدا نشد!
- از درستی املای واژهٔ نوشتهشده مطمئن شوید.
- شکل سادهٔ لغت را بدون نوشتن وندها و ضمایر متصل بنویسید.
- این جستوجو را در فرهنگهای دیگر انجام دهید.
-
جستوجو در متن
-
منتسب
فرهنگ فارسی عمید
(اسم، صفت) [عربی] montasab ۱. قوم و خویش.۲. (صفت) نسبتدادهشده.
-
ترفیل
فرهنگ فارسی عمید
(اسم مصدر) [عربی] (ادبی) tarfil در عروض، افزودن سببی بر وتد مستفعلن تا مستفعلاتن شود و آن را مرَفَّل میگویند.
-
منسوب
فرهنگ فارسی عمید
(صفت) [عربی] mansub ۱. دارای نسبت؛ نسبتدادهشده.۲. (اسم، صفت) قوم و خویش.
-
باقعةالقوم
فرهنگ فارسی عمید
(اسم) [عربی] [قدیمی] bāqe'atolqo[w]m شخص برجسته و ممتاز در میان قوم خویش.
-
نسبی
فرهنگ فارسی عمید
(صفت نسبی، منسوب به نسبَة) [عربی: نسبیّ] nasabi ۱. مربوط به نَسَب.۲. [مقابلِ سببی] دارای قرابت و خویشاوندی مستقیم از طریق پدر و مادر.
-
خویش
فرهنگ فارسی عمید
(اسم) [پهلوی: xvēš] xiš ۱. کسی که با شخص بستگی و نسبت دارد؛ خویشاوند: ◻︎ چنان شرم دار از خداوند خویش / که شرمت ز بیگانگان است و «خویش» (سعدی۱: ۱۰۶).۲. (ضمیر) ضمیر مشترک برای اولشخص، دومشخص، و سومشخص مفرد و جمع؛ خود؛ خویشتن: ◻︎ برادر که در بند «خوی...
-
خلاوه
فرهنگ فارسی عمید
(صفت) ‹کلاوه، فلاوه، خلاواه› xalāve سرگشته؛ حیران؛ سراسیمه: ◻︎ به خویش آی و چنین خویش را خلاوه مکن / که اینت گوید گول است و آنت گوید دنگ (مولوی۳: ۱۴۸۳).
-
ذوالقربی
فرهنگ فارسی عمید
(اسم، صفت) [عربی] [قدیمی] zolqorbā صاحب نزدیکی و خویشی؛ خویشاوند؛ خویش.
-
مان
فرهنگ فارسی عمید
(اسم) [پهلوی: mān] ‹مانه› [قدیمی] mān ۱. خانه؛ سرای: ◻︎ چو آمد بر میهن و مان خویش / ببردش به صد لابه مهمان خویش (اسدی: ۲۰۵).۲. اسباب خانه
-
فغستان
فرهنگ فارسی عمید
(اسم) [مٲخوذ از سُغدی. فارسی] [قدیمی] faqestān ۱. بتخانه؛ بتکده.۲. [مجاز] حرمسرا: ◻︎ فرستش بهسوی شبستان خویش / بر خواهران و فغستان خویش (فردوسی: ۲/۲۱۲).
-
روبهک
فرهنگ فارسی عمید
(اسم) [مصغرِ روبَه] [قدیمی] rubahak روباه کوچک؛ بچۀ روباه: ◻︎ ای روبهک چرا ننشینی به جای خویش / با شیر پنجه کردی و دیدی سزای خویش (سعدی۲: ۴۷۶).
-
خباره
فرهنگ فارسی عمید
(صفت) ‹خپاره› xabāre جست و چالاک؛ چابک و زرنگ: ◻︎ فلک روغنگری گشتهست بر ما / به کار خویش در جلد و خباره (ناصرخسرو: ۴۶۰).
-
بی خویش
فرهنگ فارسی عمید
(صفت) ‹بیخویشتن› (تصوف) [قدیمی] bixiš خارجشده از حالت طبیعی خود و فانیشده در معشوق.
-
گردا
فرهنگ فارسی عمید
(صفت) [قدیمی] gardā گردان؛ گردنده: ◻︎ بنگر به چشم خاطر و چشم سر / ترکیب خویش و گنبد گردا را (ناصرخسرو: ۱۶۷).
-
خام اندیش
فرهنگ فارسی عمید
(صفت) [قدیمی، مجاز] xām[']andiš دارای اندیشۀ خام و نادرست: ◻︎ پدرش یزدگرد خاماندیش / پختگی کرد و دید طالع خویش (نظامی۴: ۵۶۴).