کاربر عزیز نسخه جدید واژهیاب در دسترس است. در تاریخ ۳۰ اردیبهشت فعالیت این نسخه از سایت متوقف خواهد شد و نسخه جدید جایگزین میگردد. اگر از دفترواژه استفاده میکردید لازم است از آن بکاپ تهیه فرمایید چرا که این مورد به نسخه جدید منتقل نخواهد شد.
خطای سرور
متأسفانه سرور با خطا مواجه شد. مشکل را بررسی میکنیم و به زودی حل خواهیم کرد.
فِرْدَوْسِ پیدا نشد!
- از درستی املای واژهٔ نوشتهشده مطمئن شوید.
- شکل سادهٔ لغت را بدون نوشتن وندها و ضمایر متصل بنویسید.
- این جستوجو را در فرهنگهای دیگر انجام دهید.
-
واژههای مشابه
-
فردوس
فرهنگ فارسی عمید
(اسم) [عربی: فردَوس، معرب، مٲخوذ از فارسی: پردیس، جمع: فرادیس] ferdo[w]s ۱. باغ؛ بستان.۲. بهشت.〈 فردوس اعلا: [قدیمی] فردوس برین؛ بهشت.
-
فردوس مکان
فرهنگ فارسی عمید
(صفت) [معرب. عربی] [قدیمی] ferdo[w]smakān آنکه در بهشت جای دارد؛ جنتمکان: مرحوم مغفور فردوسمکان.
-
فردوس وش
فرهنگ فارسی عمید
(صفت) [معرب. فارسی] [قدیمی] ferdo[w]svaš فردوسمانند؛ مانند بهشت.
-
واژههای همآوا
-
فردوس
فرهنگ فارسی عمید
(اسم) [عربی: فردَوس، معرب، مٲخوذ از فارسی: پردیس، جمع: فرادیس] ferdo[w]s ۱. باغ؛ بستان.۲. بهشت.〈 فردوس اعلا: [قدیمی] فردوس برین؛ بهشت.
-
جستوجو در متن
-
فرادیس
فرهنگ فارسی عمید
(اسم) [عربی، جمعِ فردوس] [قدیمی] farādis = فردوس
-
جنت
فرهنگ فارسی عمید
(اسم) [عربی: جنّة، جمع: جنان و جنات] jannat بهشت؛ فردوس.
-
مینو
فرهنگ فارسی عمید
(اسم) [پهلوی: menok] minu بهشت؛ فردوس؛ عالم بالا.
-
بهشت
فرهنگ فارسی عمید
(اسم) [پهلوی: vahišt، مقابلِ دوزخ] behešt ۱. جایی که نیکوکاران پس از مردن همیشه در آنجا خواهند بود؛ جنت؛ فردوس؛ مینو.۲. جایی که از خوبی و خرمی نظیر نداشته باشد.
-
اقوا
فرهنگ فارسی عمید
(اسم مصدر) [عربی: اقواء] 'eqvā ۱. (ادبی) در عروض، مختلف آوردن حرکات قوافی شعر مثل قافیۀ گِل با گُل، دَور با دُور، بَخت با دُخت، و طوس با فردوس، که یکی از عیوب قافیه است، مانندِ این بیت: هر وزیر و مفتی و شاعر که او طوسی بُوَد / چون نظامالملک و غز...
-
پای ماچان
فرهنگ فارسی عمید
(اسم) ‹پیماچان، پایماچو› [قدیمی] pāymāčān ۱. کفشکَن؛ درگاه خانه؛ پایین مجلس؛ صف نعال.۲. (تصوف) درگاه خانه یا پایین مجلس که هرگاه کسی گناه یا تقصیری کند او را در آنجا به یک پا وامیدارند و او در آن حالت باید گوش چپ خود را به دست راست و گوش راست را ...
-
را
فرهنگ فارسی عمید
(حرف) [پهلوی: rāδ] rā ۱. علامت مفعول صریح (بیواسطه) که بیشتر با مفعول میآید و کلمۀ پیش از خود را به حالت مفعولی درمیآورد: فریدون جمشید را زد، کتاب را خرید.۲. (حرف اضافه) [قدیمی] برایِ؛ بهرِ؛ ازجهتِ؛ ازپیِ: ◻︎ ز مادر همه مرگ را زادهایم / برآنیم گرد...
-
که
فرهنگ فارسی عمید
(ضمیر) [پهلوی: kē] ke ۱. ضمیر پرسشی که دربارۀ افراد به کار میرود؛ چه کسی؟؛ کدام فرد؟: ◻︎ که را جاودان ماندن امیّد ماند / چو کس را نبینی که جاوید ماند؟ (سعدی۱: ۵۶).۲. شخصی که (در ترکیب با «آن»، «این»، «هر»، و ضمایر شخصی): ◻︎ وآنکه در بحر قُلزُم است غ...