کاربر عزیز نسخه جدید واژهیاب در دسترس است. در تاریخ ۳۰ اردیبهشت فعالیت این نسخه از سایت متوقف خواهد شد و نسخه جدید جایگزین میگردد. اگر از دفترواژه استفاده میکردید لازم است از آن بکاپ تهیه فرمایید چرا که این مورد به نسخه جدید منتقل نخواهد شد.
خطای سرور
متأسفانه سرور با خطا مواجه شد. مشکل را بررسی میکنیم و به زودی حل خواهیم کرد.
عبدالله پیدا نشد!
- از درستی املای واژهٔ نوشتهشده مطمئن شوید.
- شکل سادهٔ لغت را بدون نوشتن وندها و ضمایر متصل بنویسید.
- این جستوجو را در فرهنگهای دیگر انجام دهید.
-
واژههای مشابه
-
عبداللـه
فرهنگ فارسی عمید
(اسم، صفت) [عربی] 'abdollāh ۱. بندۀ خدا.۲. [عامیانه، مجاز] احمق؛ کودن؛ خنگ.
-
جستوجو در متن
-
نبی اللـه
فرهنگ فارسی عمید
(اسم، صفت) [عربی] nabi[y]yollāh ۱. پیغمبر خدا.۲. لقب حضرت محمدبن عبدالله.
-
راوندیه
فرهنگ فارسی عمید
(اسم) [عربی: راوندیَّه] ‹راوندیان› rāvandiy[y]e پیروان عبدالله راوندی که بیشتر از طبقۀ کشاورز و متمایل به عقاید مزدک و تناسخ بودند، و معتقد بودند امامت از آن فرزندان عباس عموی پیامبر است.
-
سبائیه
فرهنگ فارسی عمید
(اسم) [عربی: سبائیَة] sabā'iy[y]e فرقهای از غلاة شیعه، پیروان عبدالله بن سبا که امیرالمومنین علی را خدا میخواندهاند.
-
مالکی
فرهنگ فارسی عمید
(اسم، صفت نسبی، منسوب به مالک) [عربی: مالکیّ] māleki ۱. از مذاهب چهارگانۀ اهل سنت، منسوب به ابوعبدالله مالکبن اَنَس (۹۳ـ۱۷۹ قمری).۲. پیرو دین مذهب.
-
بتول
فرهنگ فارسی عمید
(صفت) [عربی] [قدیمی] bātul ۱. زنی که از دنیا بریده و به خدا پیوسته.۲. زنی که از ازدواج خودداری میکند.۳. پارسا؛ پاکدامن.۴. (اسم) لقب فاطمه بنت محمدبن عبدالله.۵. (اسم) لقب مریم مادر عیسی.
-
قرا
فرهنگ فارسی عمید
(اسم، صفت) [عربی: قرّاء، جمعِ قارِئ] [قدیمی] qorrā = قاری〈 قراء سبعه: [قدیمی] قرآنخوانان هفتگانه؛ هفت تن از استادان قرائت قرآن در صدر اسلام که در تجوید و قرائت قرآن از لحاظ اِعراب، وصل، و ادغام به روش و روایت آنان استناد شده و عبارت بودهاند ا...
-
اسلام
فرهنگ فارسی عمید
(اسم) [عربی] 'eslām ۱. از ادیان سامی که در حدود سال ۶۱۱ میلادی بهوسیلۀ محمدبن عبداللّه، پیامبر این دین، رواج پیدا کرد و کتاب آسمانی آن قرآن است.۲. (اسم مصدر) داخل شدن در صلح و آشتی.۳. (اسم مصدر) داخل شدن در دین اسلام؛ مسلمان شدن.۴. (اسم مصدر) [ق...
-
زندیق
فرهنگ فارسی عمید
(صفت) [معرب، مٲخوذ از پهلوی: zandīk، جمع: زَنادِقَة و زَنادیق] [قدیمی] ze(a)ndiq ۱. کسی که در باطن کافر باشد و تظاهر به ایمان کند؛ ملحد؛ مرتد؛ کافر؛ بیدین.۲. هریک از اصحاب عبداللهبن سبا و از غلاة شیعه که معتقد به خدایی علیبن ابیطالب بودهاند و ...