کاربر عزیز نسخه جدید واژهیاب در دسترس است. در تاریخ ۳۰ اردیبهشت فعالیت این نسخه از سایت متوقف خواهد شد و نسخه جدید جایگزین میگردد. اگر از دفترواژه استفاده میکردید لازم است از آن بکاپ تهیه فرمایید چرا که این مورد به نسخه جدید منتقل نخواهد شد.
خطای سرور
متأسفانه سرور با خطا مواجه شد. مشکل را بررسی میکنیم و به زودی حل خواهیم کرد.
طبعی پیدا نشد!
- از درستی املای واژهٔ نوشتهشده مطمئن شوید.
- شکل سادهٔ لغت را بدون نوشتن وندها و ضمایر متصل بنویسید.
- این جستوجو را در فرهنگهای دیگر انجام دهید.
-
جستوجو در متن
-
مطایبه
فرهنگ فارسی عمید
(اسم مصدر) [عربی: مطایَبَة] [قدیمی] motāyebe شوخی و مزاح کردن؛ خوشطبعی کردن.
-
هزالت
فرهنگ فارسی عمید
(اسم مصدر) [عربی: هزالة] [قدیمی] hozālat شوخی و مزاح؛ خوشطبعی.
-
مزاح
فرهنگ فارسی عمید
(اسم مصدر) [عربی] me(a)zāh هزل؛ شوخی؛ خوشطبعی؛ مسخرگی.
-
هزل آمیز
فرهنگ فارسی عمید
(صفت مفعولی) [عربی. فارسی] hazl[']āmiz آمیخته به هزل؛ توٲم با شوخی و خوشطبعی.
-
ظرافت
فرهنگ فارسی عمید
(اسم مصدر) [عربی: ظَرافة] ze(a)rāfat ۱. زیبایی.۲. [مجاز] نکتهسنجی؛ خوشطبعی.
-
ظریفانه
فرهنگ فارسی عمید
(قید) [عربی. فارسی] zaifāne ۱. باظرافت.۲. [قدیمی] مانند ظریفان؛ بازیرکی و خوشطبعی.
-
همت
فرهنگ فارسی عمید
(اسم، اسم مصدر) [عربی: همّة، جمع: هِمَم] hemmat ۱. قصد.۲. اراده و عزم قوی.۳. بلندطبعی.
-
فکاهت
فرهنگ فارسی عمید
(اسم مصدر) [عربی: فُکاهة] [قدیمی] fokāhat ۱. خوشطبع بودن؛ شوخ و خندان بودن؛ سخنان خندهدار گفتن و خندیدن.۲. خوشطبعی؛ خوشمنشی؛ مزاح.
-
تفکه
فرهنگ فارسی عمید
(اسم مصدر) [عربی] [قدیمی] tafakkoh ۱. میوه خوردن.۲. لذت بردن.۳. بهرهور شدن از چیزی.۴. خوشطبعی و مزاح کردن.
-
ابطحی
فرهنگ فارسی عمید
(صفت نسبی، منسوب به ابطح، جایی میان مکه و منا) [عربی. فارسی] [قدیمی] 'abtahi از القاب پیامبر اسلام: ◻︎ شعر حسانبن ثابت را به خوشطبعی شنود / پادشاه دین رسول ابطحی خیرالانام (سوزنی: ۲۶۶).
-
گرگ آشنایی
فرهنگ فارسی عمید
(حاصل مصدر) [قدیمی، مجاز] gorg[']āš[e]nāyi اظهار آشنایی و دوستی از روی نفاق و مکر: ◻︎ مکن قصد جفا گر باوفایی / ز سگطبعی بود گرگآشنایی (ناصرخسرو: لغتنامه: گرگآشنانی).
-
تماخره
فرهنگ فارسی عمید
(اسم مصدر) [قدیمی] tamāxare ۱. سخنی که به شوخی گفته شود؛ مزاح.۲. خوشطبعی.۳. تمسخر؛ هزل: ◻︎ گر تو تماخره کنی اندر چنین سفر / بر خویشتن کنی تو نه بر من تماخره (ناصرخسرو: ۴۲۹).
-
نازک طبع
فرهنگ فارسی عمید
(صفت) [فارسی. عربی] [مجاز] nāzoktab' ۱. حساس؛ زودرنج؛ لطیفطبع: ◻︎ تو نازکطبعی و طاقت نیاری / گرانیهای مشتی دلقپوشان (حافظ: ۷۷۴).۲. شاعری که قریحۀ لطیف و حساس دارد.
-
هسیر
فرهنگ فارسی عمید
(اسم) ‹هسر› [قدیمی] hasir ۱. یخ: ◻︎ امروز از خجالت دوشینه بنده را / جانیست پر ز آتش و طبعی پر از هسیر (سنائی: لغتنامه: هسیر).۲. یخی که در سرمای سخت بر روی زمین میبندد.
-
ظلمات
فرهنگ فارسی عمید
(اسم) [عربی، جمعِ ظُلْمَة و ظُلُمَة] zol[o,a]māt ۱. = ظلمت۲. [قدیمی] در باور قدما، جایی در انتهای زمین که محل چشمۀ آب حیات است: ◻︎ شنیدهای که سکندر برفت تا ظلمات / به چند محنت و خورد آنکه خورد آب حیات (سعدی: ۱۸۳)، ◻︎ قطع این مرحله بیهمرهی خضر مکن...