کاربر عزیز نسخه جدید واژهیاب در دسترس است. در تاریخ ۳۰ اردیبهشت فعالیت این نسخه از سایت متوقف خواهد شد و نسخه جدید جایگزین میگردد. اگر از دفترواژه استفاده میکردید لازم است از آن بکاپ تهیه فرمایید چرا که این مورد به نسخه جدید منتقل نخواهد شد.
خطای سرور
متأسفانه سرور با خطا مواجه شد. مشکل را بررسی میکنیم و به زودی حل خواهیم کرد.
سیماب در گوش ریختن پیدا نشد!
- از درستی املای واژهٔ نوشتهشده مطمئن شوید.
- شکل سادهٔ لغت را بدون نوشتن وندها و ضمایر متصل بنویسید.
- این جستوجو را در فرهنگهای دیگر انجام دهید.
-
واژههای مشابه
-
سیماب گون
فرهنگ فارسی عمید
(صفت) [قدیمی] simābgun به رنگ سیماب؛ نقرهفام.
-
جستوجو در متن
-
ریز
فرهنگ فارسی عمید
(بن مضارعِ ریختن و ریزیدن) riz ۱. = ریختن۲. ریزنده (در ترکیب با کلمۀ دیگر): اشکریز، خونریز، گوهرریز.۳. ریختهشده (در ترکیب با کلمۀ دیگر): سرریز، دورریز.
-
گوش
فرهنگ فارسی عمید
(اسم) [پهلوی: gōš] [قدیمی] guš ۱. در آیین زردشتی، ایزد نگهبان چهارپایان.۲. در آیین زردشتی، روز چهاردهم از هرماه خورشیدی.
-
کرپان
فرهنگ فارسی عمید
(صفت) karapān در آیین زردشتی، کسی که گوش دارد ولی کلام حق را نمیشنود. Δ در زمان زردشت کسانی را که به تعلیمات گوش نمیدادند و مخالفت میکردند کاوی و کرپان میخواندند.
-
فال گوش
فرهنگ فارسی عمید
(اسم مصدر) [مٲخوذ از عربی. فارسی] fālguš ایستادن در جایی و پنهانی گوش کردن به حرفهای دیگران برای تفٲل زدن به آنها، بهویژه در شب چهارشنبهسوری.
-
گوشی
فرهنگ فارسی عمید
(صفت نسبی، منسوب به گوش، اسم) guši ۱. قسمتی از دستگاه تلفن یا افاف شامل یک دسته و دو بخش سوراخدار.۲. (پزشکی) وسیلهای که از یک قطعۀ شیپورمانند و چند لوله تشکیل شده که بهوسیلۀ قطعهای که در گوش قرار میگیرد صدای قلب و ششها شنیده میشود.۳. وسیلهای...
-
غوش
فرهنگ فارسی عمید
(اسم) [قدیمی] quš گوش (در ترکیب با کلمات دیگر): پیلغوش.
-
گوش
فرهنگ فارسی عمید
(اسم) guš ۱. (زیستشناسی) از اعضای بدن که آلت شنیدن است و بهوسیلۀ آن صداها درک میشود و از سه قسمت تشکیل شده گوشخارجی، میانی و درونی.۲. = گوشه۳. [عامیانه، مجاز] جاسوس.۴. [قدیمی، مجاز] منتظر؛ مراقب.〈 گوشبهدر داشتن: [قدیمی، مجاز] منتظر بودن: ◻...
-
حلقه به گوش
فرهنگ فارسی عمید
(صفت) [عربی. فارسی] [قدیمی] halqebeguš ۱. کسی که حلقه یا گوشواره در گوش دارد.۲. [مجاز] مطیع؛ فرمانبردار: ◻︎ بندۀ حلقهبهگوش ار ننوازی برود / لطف کن لطف که بیگانه شود «حلقهبهگوش» (سعدی: ۶۴).
-
نیوشه
فرهنگ فارسی عمید
(اسم مصدر) ‹نغوشه› [قدیمی] niyuše ۱. گوش فرادادن به سخن کسی.۲. دزدیده به گفتگوی دیگران گوش دادن؛ استراق سمع.۳. آهسته گریستن.۴. بهصورتی که در گلو گرفتگی ایجاد شود.
-
آشغالدان
فرهنگ فارسی عمید
(اسم) [عامیانه] 'āšqāldān ۱. جای ریختن آشغال.۲. ظرفی که در آن آشغال بریزند.
-
تملیح
فرهنگ فارسی عمید
(اسم مصدر) [عربی] [قدیمی] tamlih ۱. نمک ریختن در غذا.۲. سخن ملیح گفتن؛ کلام ملیح آوردن.
-
شوله
فرهنگ فارسی عمید
(اسم) ‹شله› [قدیمی] šo[w]le جای ریختن خاکروبه و آشغال در کنار کوچه یا محل دیگر.
-
گیجگاه
فرهنگ فارسی عمید
(اسم) (زیستشناسی) gijgāh فرورفتگی کوچک در دو طرف پیشانی بین چشم و گوش؛ شقیقه.