کاربر عزیز نسخه جدید واژهیاب در دسترس است. در تاریخ ۳۰ اردیبهشت فعالیت این نسخه از سایت متوقف خواهد شد و نسخه جدید جایگزین میگردد. اگر از دفترواژه استفاده میکردید لازم است از آن بکاپ تهیه فرمایید چرا که این مورد به نسخه جدید منتقل نخواهد شد.
خطای سرور
متأسفانه سرور با خطا مواجه شد. مشکل را بررسی میکنیم و به زودی حل خواهیم کرد.
زَوَالٍ پیدا نشد!
- از درستی املای واژهٔ نوشتهشده مطمئن شوید.
- شکل سادهٔ لغت را بدون نوشتن وندها و ضمایر متصل بنویسید.
- این جستوجو را در فرهنگهای دیگر انجام دهید.
-
واژههای مشابه
-
زوال
فرهنگ فارسی عمید
(اسم مصدر) [عربی] zavāl ۱. نیست شدن؛ زدوده شدن؛ از بین رفتن.۲. [قدیمی] دور شدن.۳. [قدیمی، مجاز] مایل گشتن خورشید از میانۀ آسمان بهسوی مغرب.۴. (اسم) [قدیمی، مجاز] هنگام ظهر که آفتاب از بلندی رو به انحطاط میگذارد.〈 زوال پذیرفتن: (مصدر لازم) [ع...
-
زوال پذیر
فرهنگ فارسی عمید
(صفت فاعلی) [عربی. فارسی، مقابلِ زوالناپذیر] zavālpazir زوالپذیرنده؛ نیستشدنی؛ نابودشدنی؛ ناپایدار.
-
واژههای همآوا
-
زوال
فرهنگ فارسی عمید
(اسم مصدر) [عربی] zavāl ۱. نیست شدن؛ زدوده شدن؛ از بین رفتن.۲. [قدیمی] دور شدن.۳. [قدیمی، مجاز] مایل گشتن خورشید از میانۀ آسمان بهسوی مغرب.۴. (اسم) [قدیمی، مجاز] هنگام ظهر که آفتاب از بلندی رو به انحطاط میگذارد.〈 زوال پذیرفتن: (مصدر لازم) [ع...
-
جستوجو در متن
-
لایزال
فرهنگ فارسی عمید
(صفت) [عربی: لایزالُ (= از بین نمیرود)] lāyazāl زوالناپذیر؛ بیزوال؛ جاوید؛ ابدی.
-
رواح
فرهنگ فارسی عمید
(اسم) [عربی] [قدیمی] ravāh شبانگاه؛ سر شب؛ اول شب؛ از وقت زوال تا شب.
-
انوشه
فرهنگ فارسی عمید
(صفت) [پهلوی: anošak] ‹انوشک› [قدیمی] 'anuše ۱. بیمرگ؛ بیزوال؛ جاویدان؛ جاوید.۲. شراب انگوری.
-
ابدی
فرهنگ فارسی عمید
(صفت نسبی، منسوب به ابد) [عربی. فارسی] 'abadi آنچه فنا و زوال نمیپذیرد و همیشه باقی است؛ جاودانی؛ پاینده؛ نابودنشدنی.
-
لم یزل
فرهنگ فارسی عمید
(صفت) [عربی] lamyazal ۱. بیزوال؛ پاینده؛ جاودان.۲. از صفات باریتعالی.
-
غابط
فرهنگ فارسی عمید
(صفت) [عربی] [قدیمی] qābet غبطهبرنده؛ رشکبرنده؛ آرزومند به حال کسی بیآنکه زوال نعمت او را بخواهد.
-
شوربخت
فرهنگ فارسی عمید
(اسم، صفت) [مجاز] šurbaxt بدبخت؛ تیرهبخت؛ شوریدهبخت؛ شوراختر؛ شورطالع: ◻︎ شوربختان به آرزو خواهند / مقبلان را زوال نعمت و جاه (سعدی: ۶۳).
-
غبطه
فرهنگ فارسی عمید
(اسم مصدر) [عربی: غبطَة] qebte ۱. آرزو بردن به نیکویی حال کسی؛ آرزوی نعمت و سعادت دیگران را داشتن بدون آرزو کردن زوال نعمت و سعادت آنان.۲. (حقوق، فقه) حفظ مال صغیر توسط قیّم.
-
حسد
فرهنگ فارسی عمید
(اسم مصدر) [عربی] hasad ۱. = 〈 حسد بردن۲. (صفت) [قدیمی، مجاز] مایۀ حسادت.〈 حسد بردن: (مصدر لازم) به مال و مقام کسی حسودی کردن و زوال آن را خواستن؛ حسادت.
-
بژهان
فرهنگ فارسی عمید
(اسم) [مقابلِ حسد] ‹پژهان› [قدیمی] bežhān ۱. آرزو.۲. غبطه؛ آرزوی چیزهای خوبی که دیگران دارند بدون آرزو داشتن زوال آن برای دیگران: ◻︎ بر پیچش زلف توست شب را غیرت / بر تابش روی توست مهر را بژهان (بهرامی: شاعران بیدیوان: ۴۱۰).