کاربر عزیز نسخه جدید واژهیاب در دسترس است. در تاریخ ۳۰ اردیبهشت فعالیت این نسخه از سایت متوقف خواهد شد و نسخه جدید جایگزین میگردد. اگر از دفترواژه استفاده میکردید لازم است از آن بکاپ تهیه فرمایید چرا که این مورد به نسخه جدید منتقل نخواهد شد.
خطای سرور
متأسفانه سرور با خطا مواجه شد. مشکل را بررسی میکنیم و به زودی حل خواهیم کرد.
دربان پیدا نشد!
- از درستی املای واژهٔ نوشتهشده مطمئن شوید.
- شکل سادهٔ لغت را بدون نوشتن وندها و ضمایر متصل بنویسید.
- این جستوجو را در فرهنگهای دیگر انجام دهید.
-
جستوجوی دقیق
-
دربان
فرهنگ فارسی عمید
(اسم، صفت) [پهلوی: darpān] ‹دروان› darbān کسی که جلو در سرا و کاخ نگهبانی کند؛ نگهبان در.
-
جستوجو در متن
-
دروان
فرهنگ فارسی عمید
(اسم، صفت) [قدیمی] darvān = دربان
-
بواب
فرهنگ فارسی عمید
(اسم، صفت) [قدیمی] bavvāb دربان؛ نگهبان در.
-
قاپوچی
فرهنگ فارسی عمید
(اسم، صفت) [ترکی] ‹قاپچی› [منسوخ] qāpuči در دوره صفوی و پس از آن، دربان.
-
سرادار
فرهنگ فارسی عمید
(اسم، صفت) ‹سرایدار› [قدیمی، مجاز] sarādār نگهبان سرا؛ دربان.
-
سرایدار
فرهنگ فارسی عمید
(اسم، صفت فاعلی) ‹سرادار› se(a)rāydār نگهبان سرا؛ دربان.
-
سرای بان
فرهنگ فارسی عمید
(اسم، صفت) [قدیمی] sarāybān سرایدار؛ سرادار؛ نگهبان سرا؛ دربان.
-
حداد
فرهنگ فارسی عمید
(اسم، صفت) [عربی] [قدیمی] haddād ۱. آهنگر.۲. آهنفروش.۳. دربان.۴. زندانبان.
-
روزبان
فرهنگ فارسی عمید
(اسم، صفت) [قدیمی] ruzbān دربان؛ حاجب؛ پاسبان درگاه؛ نگهبان بارگاه پادشاه؛ نوبتی.
-
دردار
فرهنگ فارسی عمید
(صفت فاعلی) dardār ۱. دارای در: جعبهٴ دردار.۲. (اسم، صفت) = دربان
-
سادن
فرهنگ فارسی عمید
(اسم، صفت) [عربی] [قدیمی] sāden ۱. پردهدار؛ حاجب.۲. دربان.۳. خدمتکار.۴. تیماردار.۵. خادم معبد.۶. خادم کعبه.
-
رضوان
فرهنگ فارسی عمید
(اسم) [عربی] rezvān ۱. بهشت.۲. دربان و نگهبان بهشت.۳. (اسم مصدر) [قدیمی] خشنود شدن؛ خشنودی.
-
تلاج
فرهنگ فارسی عمید
(اسم) ‹تلانج› [قدیمی] talāj ۱. شوروغوغا: ◻︎ شب بیامد بر درم دربان باج / در بجنبانید با بانگ و تلاج (طیان: شاعران بیدیوان: ۳۱۲).۲. مشغله؛ گرفتاری.
-
پرده دار
فرهنگ فارسی عمید
(اسم، صفت فاعلی) [قدیمی] pardedār کسی که در قدیم در دربار پادشاهان و بزرگان مراقب بار یافتن اشخاص بوده؛ حاجب؛ دربان: ◻︎ آن را که عقل و همت و تدبیر و رای نیست / خوش گفت پردهدار که کس در سرای نیست (سعدی: ۱۶۵).